August does Dubai

August does Paris

August does the Mont St. Michel

August in Tallinn

Ik zat eraan te denken mijn blog te gaan hernoemen, ik heb het de laatste maanden vrij weinig over Toon in Tallinn, maar August in Tallin allitereerd niet zo lekker, dus we houden het maar op de oude titel.

Immers, ik maak ook vrij weinig mee zonder hem. Mijn mannetje zit inmiddels zo in mijn systeem verwerkt, dat ik niet zo goed weet wat te doen zonder hem. Vorige week was ik voor een paar dagen in het Vaderland voor de verjaardag van mijn neefje en hoewel het heerlijk was om even mijn eigen dingen te doen, zonder georganiseer en geplan, vond ik het toch raar zonder hem.

Stil ook. Ik heb gemerkt dat ik in mezelf begon te praten sinds dat ik in Estland woon, niet alleen omdat ik het beste luister naar mezelf ,  maar ook om maar mijn Nederlands niet kwijt te raken. Met August heb ik het beste excuus en de mensen kijken je niet meer zo vreemd aan als ik nu met mijn vreemde brabbeltaal voorbij loop en August lijk aan te spreken. Hij praat ook gewoon in dezelfde brabbeltaal terug. Ut pruttelt en praat de hele dag. Zijn eerste woordje, of wat wij aannemen dat zijn eerste poging tot woordbouw was, is ‘ äita’ , Ests voor dankjewel. Wat had je anders verwacht, van een zoon van mij?

Külli is voor een paar dagen in Milaan en ik ben dus fulltime aan het vaderen de laatste paar dagen. Dodelijk vermoeiend. Mijn respect gaat uit naar al die single moeders en vaders die de klus in hun eentje moeten klaren. Wat een werk. En dan heb ik er nog maar een.

De dokter zei nog dat hij extreem energiek was, en dat dat waarschijnlijk kwam omdat hij zo licht is in vergelijking met andere babies.  Die komen niet vooruit met al die ballast, maar onze gestroomlijnde  August, met zijn, bijna 9 maanden, is net een klein zelfmoord commando’tje en schiet alle kanten op,  klautert en klimt overal op om zodra hij zijn doel bereikt heeft alles te vernietigen wat hij aantreft. De aanslagen overleeft hij gelukkig, zijn doelwitten zijn voornamelijk stapelss cd’s, kranten en electronische apparatuur, vooral de telefoon is favoriet, maar hij heeft al een ruim assortiment aan gele, paarse en blauwe builen op zijn hoofdje. Alle keurmerk beschermpuntjes op de tafelranden en protectiehoedjes in de stopcontacten zijn voor hem vooral een uitdaging en mogelijke snack in plaats van een belemmering. Als het even stil is en je ziet hem niet, weet ik inmiddels al de strategische punten in het huis waar hij op zijn gemakje de jonge onderzoeker aan het spelen is en experimenteert met balans, momentum of elektriek.

Ik ben natuurlijk apetrots op mijn jong. Natuurlijk is tie sneller en beter dan al die trage Estse babies! Maar het is soms ook een beetje ongemakkelijk als er een vriendinnetje van Kulli met een leeftijdsgenootje langs komt en August min of meer die Michelin mannetjes en vrouwtjes terroriseert. Hij praat met ze en wil dolgraag spelen, maar de meeste, net blij dat ze hun evenwicht bewaren met zitten, deinzen terug en huilen om moeders.

Ik kan en mag niet klagen. Hij eet alles, en veel, huilt nauwelijks, is wat opstandig in de nacht omdat hij liever speelt dan slaapt,  maar ut lacht de hele dag en naar iedereen. Afgelopen vakantie in de Dolomieten, In Italie, waar ik na slechts 3 dagen skieen mijn knie verrekte en daardoor helaas  fulltime babysit was terwijl Külli de rest van de week de bergen kon afsjeesen , heb ik vooral veel doppio espresso’s gedronken op terrasjes terwijl de serveersters met August speelde en ik rustig mijn boek kon lezen. Het is zo een grote flirt, met zo’n grote smile, dat hij iedereen inpalmt en aan het werk zet.

Op de terugweg in het vliegtuig zat ik naast een norse zakenman, die al  wantrouwig en vermoeid keek toen ik met kind naast hem ging zitten, totdat hij zag dat August als een blok in slaap viel bij opstijgen. Na de landing zat ik ontzettend te hannesen met Baby Bjorn en kind. Ik duwde hem, eigenlijk ongevraagd, August in zijn handen zodat ik dat complexe Zweedse apparaar kon aantrekken en toen ik mijn zoon terug wou, zag ik die zelfde norse man in welke taal dan ook, heel geduldig en lief praten, terwijl August terug brabbelde en lachte. Het zullen de hormonen wel zijn, maar ik word heel gelukkig als ik zie dat mijn zoon, zo jong als dat tie is, mensen blij kan maken. Het koste me moeite mijn zoon terug te krijgen, en ik hoop dat die glimlach die de man had,  de hele dag is gebleven.

Over een jaar of zestien zal hij ongetwijfeld meer mensen verdrietig maken, ik schat in, vooral zijn ouders en de meisjes, maar ook dat is maar tijdelijk en hoort er llemaal bij. Voor nu, is het mijn licht en leven en ben ik heel gelukkig en dankbaar dat ik samen met Külli zo iets moois gemaakt heb.

August does the Dolomites

Een nieuwe lente, een nieuw geluid..

Het is inmiddels half maart. Het schijnt lente te zijn. Ik merk er weinig van, die krokussen en narcissen krijgen het kopje niet overeind, omdat ze iedere dag weer bedolven worden onder een nieuwe witte laag.

Nuja, het is niet ernstig, soms is het slechts stuifsneeuw, soms natte, maar hoe dan ook, er is altijd sneeuw. Continu. Gewoon, de hele dag door. Het wil wel eens dooien,  maar als je ’s ochtends wakker word, mag je weer sneeuwruimen, je blijft voortdurend buiten van plas naar wak springen. . Binnen is het overal bloedheet, buiten is het een troosteloze bende.  Mama wou nog langs komen om met kleine August te komen spelen, maar ze heeft groot gelijk door niet nu maar ergens in de zomer langs te komen.  Hier word je niet vrolijk van.

Ik ben er inmiddels aan gewend, ik kan er wel tegen ( zei hij dapper ), dit is mijn tweede winter. Ik ben inmiddels een veteraan.

Gisteren had ik officieus twee jaar verkering met Kulli ; 17 maart is de dag dat ik hier aankwam in Estland, wegens twist over de officiele datum, laat staan de locatie, dat wij elkaarvoor het eerst gezoend zouden hebben, is deze dag maar aangesteld als verkeringsdatum. Oma en Katri waren geregeld als babysit en wij twee gingen sinds 7 maanden weer eens met zijn tweetjes uit.  We zijn wel vaker de deur uitgeweest, voor etentjes met deze en gene, maar het was nu voor het eerst echt fijn ouderwets een date met enkel ons twee.

Niet echt geevalueerd, meer gerealiseerd hoe mooi, goed en redelijk vlekkeloos alles verloopt. Twee prachtkinderen, prachtplannen voor de toekomst, waaronder een huisje bouwen. Het gaat eigenlijk, laten we eerlijk wezen, boven verwachting goed.

Nu ben ik ook nog eens gestopt met roken. Drie weken al. Dus dan word zo’n bewering van bovenstaande alinea alleen maar heuser. ( of nog ongeloofwaardiger. )  Na carnaval, niet eens echt bewust wegens het vasten, ben ik er mee opgehouden.  Ik besefte ’s ochtendsvroeg na de carnaval, bij mijn ouders aan de koffie, in de smoor van talloze Camels en sjekkies die al voor mij, door mijn pa en de assistentes genuttigd waren, dat we ons eigenlijk vrij en moedwillig aan het vergiftigen zijn. Dat klinkt raar, zeker als je beseft dat ik dat 15 jaar lang heb gedaan, maar ik was het gewaar en echt beu.

Er zijn mensen die voor me hebben gebloed, om mij maar te laten stoppen met roken. Ik bied mijn oprechte excuses aan, aan die jongen aan die nog steeds ’s avonds gillend wakker wordt van een bezweette Danai die met onooglijke gebits beschermer hem de hoek van de ring indwingt.  Ik had Danai beloofd te stoppen met roken als hij zou winnen met zijn Thai boks wedstrijd.  Ik bleek net zo zwak als zijn tegenstander en gooide ook vrij snel de handdoek in de ring.

Ik ben er achter gekomen wat het hele geheim is van stoppen met roken. Gewoon niet roken! Een redelijke Dr. Phil uitspraak zoals mijn zusje zei.  En ik kan het ook niet ingewikkelder maken dan dat.  Ik heb een aangebroken pakje Marlboro in mijn auto liggen en het is geen Tantaluskwelling, zoals verwacht, maar een redelijk geruststellende gedachte, dat indien noodzakelijk ( Kulli oppert regelmatig dat ik er maar een moet opsteken met mijn immer fijne humeur ) ik aan mijn drug kan komen.  But I won’t.

Natuurlijk is niemand geinteresseerd in het weer, noch mijn roken, en kan ik als mooie afsluiting melden dat mijn wonderkind het fantastisch doet. Het eet als een Rukvender, tergt inmiddels zijn ouders door niet meer om 11, maar om 7 uur wakker te worden en wil dan alleen maar spelen. De hele dag door. Het kruipt, alhoewel, het sleept zich als een gewonde soldaat, door heel het huis en waant zichvoortdurend  Christopher Columbus .  Tegen eenieder die in  kleurrijk en pedagogisch speelgoed geinvesteerd heeft: mijn zoon wil slechts electriciteitskabels en afstandsbedieningen eten, kranten verscheuren en met kartonnen dozen jongleren. Wat dat betreft, heb ik soms het idee dat mijn nageslacht nogal op een hamster lijkt. Ware het niet, dat hij vele malen minder haar heeft..

August does Moscow en Nendaz

Zoals beloofd, nog wat plaatjes die op mijn camera vastzaten zonder kabeltje. Nog geen twee maanden in het nieuwe jaar en al wat kilometers erop zitten.

Absoluut, het rode plein met de St.Basil cathedraal in Moskou was groots, het Tetyev Museum met enkel Russische kunst was waarlijk fantastisch,  hevig geinspireerd weer thuis gearriveerd, het gezelschap en het eten was heerlijk, ( Oezbekistaans: vooral veel vet).

Skieen in Zwitserland was geweldig, zolang de zwaartekracht met ons is, zijn we een aktief koppel. Bergbeklimmen zie ik Külli en mij voorlopig nog niet doen. Maar als je me vraagt waar ik nu echt van genoten hebt die eerste twee maanden, naast mijn vaike mees en het kneuterige familietje spelen met vrouw en koters, nog naast het feit dat ik lekker volop aan het illustreren ben dankzij of ondanks de crisis, dan was het toch Carnaval in Oudenbosch.

Ik heb ten opzichte van Kulli Carnaval heilig verklaard en gezien de religieuze achtergrond van het hele festijn is dat natuurlijk redelijk aannemelijk. Ik had ze graag meegenomen, om met haar en mijn zoon te pronken, maar dit jaar zat het er niet in. Je kunt zeggen wat je wilt, maar carnaval is toch een redelijke cultuurshock. Als ze er boven de rivier al moeite mee hebben, dan kun je er wel van uitgaan dat ze verhoudingsgewijs in Estland nog moeilijker los komen. Al dat bier en die herrie. En die luchten.. ik pleit voor wetswijziging; vier dagen vrijuit roken in cafe’s met carnaval.  Dat allegaartje van deo, zweet, winden, shoarma, kots en haarlak, geef mij maar zware shag.

Los daarvan, fantastisch feest. En niet geheel onbelangrijk om te vermelden, de triomfantelijke terugkeer van ‘Oedje Wip! Na de blamage van vorig jaar waarin we in een pastelkleurig broodrooster door de straten reden om de Oudenbossche bevolking wat op te warmen, verschenen we nu met ons rijdend Aquarium, met bijbehorende luchtbellenmachine, waarin het publiek enkel betrokken werd doordat we ze met open mond langdurig aanstaarde vanuit onze vissenkom.

Ik als Portugees Oorlogschip, zo dacht ik, want uiteindelijk bleek dat een kwal te zijn, en niet de Duivelsvis die ik voor ogen had. Normaal gesproken zijn die optochten niet zo koud, omdat we immers altijd iets zwaars aan het rond sjouwen zijn, maar als je zo op een kar stil staat te wezen, dan is het vrij fris. Ik zag de zeepbellen voor mijn ogen bevriezen en kapotvallen op de vloer.

Binnenin Tivoli, was het zoals gewoonlijk weer zinderend.  Poepetoown had het ons dit jaar biezonder gemakkelijk gemaakt, door wel zoals altijd mooi, maar ditmaal ongeinspireerd de straten op te trekken. Nadat zij vierde werden, viel ons het brons ten deel.  Een mooi moment, toch wel.

Voor de rest was het een ontzettend mooi feestje. Overal bier gedronken, eitjes gegeten, slap geouwehoerd. Fijn. Tussendoor nog wat illustraties gemaakt en zo nu en dan wat geslapen.

Hoe leuk het ook was, ik miste mijn familietje. Vooral mijn kleine. Bij terugkomst bleek tie ook niet meer zo klein. In mijn afwezigheid kwam er gauw een tand door, kreeg hij een nieuwe beste vriend,  en heeft ut jong leren kruipen. Alhoewel, het is meer tijgeren. Dus volgend jaar moeten ze gewoon allemaal mee..

Arie van het Jarie

Morgen is het nationale Arie dag!

Mijn petekind, Arie Berk is genomineerd voor Arie van het jArie.

Een hele prestigieuze prijs voor zo’n klein menneke.

Help hem aan zijn allereerste 15 minutes of fame en stem vandaag nog op Arie Berk via de link:

http://www.ruuddewild.nl/page/ariedag_stemmen

Alvast bedankt!

Toon

2008/2009

Een bewogen jaar 2008, dat wel. En dien ten gevolge ook mooi beeindigd en 2009 energiek begonnen. August is nog geen half jaar oud en hij heeft al meer airmiles dan zijn vader. Zijn eerste nieuw en oudjaar heeft hij gevierd in wederom het vaderland. Zijn opa en oma hebben hun uiterste best gedaan om hem een hele mooie eerste kerst mee te geven. Zo’n kerst waar alleen de sneeuw buiten ontbrak, maar waar binnen de warmte en familie straalde. Mijn kleine gezinnetje, incluis oma waren overgevlogen en hebben een week lang in het gastenverblijf gebivakkeerd, een beetje koud naar hun believen, maar het was dan ook een biezondere winter met -4, in Estland was het warmer..

Kleine August heeft ook zijn laatste dagen gespendeerd als ongelovige, en we hebben na kerst een dubbel doop gehouden, waarbij ik Arie’s petevader en Eefje, August’s petemoeder waren. De doop was tweetalig, vrij gecompliceerd en aan het eind van het ritueel wist niemand meer welk kind van wie was, maar Claude, onze huis-priester heeft mooie liedjes gezongen en er was lekkere taart achteraf met la familia, met dank aan moeder Berk.

Voor we vertrokken had ik ‘ Kokomo’ van the Beach Boys op Kulli’s telefoon geinstalleerd als ringtone en  een kleine reminder van ons grandioze plan om nieuwjaar ergens op de Carribean te vieren, met een leuke betaalbare last-minute, aangezien geheel tegen onze verwachtingen in enkele klanten toch nog hadden betaald. Je moet jezelf zo nu en dan belonen, om te voelen dat het het waard is, niet? Welnu,  we hadden Katri aan het werk gezet om voor ons een leuke vakantie te versieren, maar het beste wat we konden vinden was naast Ghana, met alle daarbij behorende vaccinaties, een tien-daagse cruise, all-inn, die alle Carribische eilanden zou aandoen. Dat klinkt fantastisch, maar we vonden ons net iets te jong, om met alle zestig plussers tien dagen lang te genieten van zon, zee, bingo en Advocaat.

Dus, in het verlengde van onze belofte voor het nieuwe jaar, zijn we vrienden gaan bezoeken die in een of ander vijfsterren superchalet in Zwitserland op ski vakantie waren. Het was fantastisch. Mijn enige echte ski-ervaring was met Danai in de Dolomieten, een kleine tiental jaren geleden waarbij we ons beiden gedwee lieten leiden door mijn Deense vriendinnetje die nadat ze ons de basisprincipes had bijgebracht, zelf besloot het een en ander te breken. Ons warmhoudend met alles wat we konden plunderen uit de doos gevonden voorwerpen in het hotel, trotseerden Danai en ik die blauwe heuvels.. Dit keer waren we well equiped met alles wat Kulli kon kopen in Rosada en wat ik kon lenen van vrienden van mijn ouders. ( waarvoor nogmaals dank ) Mind you, het enige wat we hadden meegenomen naar Nederland waren bikini, strandtas en zonnebrandcreme, omdat we dachten naar Aruba te gaan.

Skieen is net als fietsen, je verleert het niet, en met de strakke begeleiding van Taaniel en Sofia hebben we de gletsjers van Nendaz veroverd.  We waren te gast bij twee Russische families met kinderen, en in tegenstelling tot wat je zou denken, hebben we niet veel Vodka, maar juist veel Tequila gedronken. Het was waarlijk fantastisch. August heeft er niet al te veel van meegemaakt en voornamenlijk heerlijk geslapen in de frisse berglucht, waar iedereen wel op hem wou babysitten.  Het chalet was vijfsterren, met kok, het weer was fantastisch, het gezelschap ontzettend gezellig, ik heb samen met Kulli echt genoten.  Daarnaast beide families ook op goede ideeen gebracht, want iedereen was zo dolverliefd op wunderkind August, dat ze allen overwogen om aan gezinsuitbreiding te denken.

Helaas heb ik mijn kabeltje op de Drie Weikes laten liggen en kan ik op dit moment geen foto’s van onze capriolen op de berg of idyllische kerstimpressies meegeven.

Dus, als alternatief, August’s eerste kennismaking met Sinterklaas te Tallinn. De Nederlandse Bussinessclub had de goedheiligman uitgenodigd op zes december, na zijn werkzaamheden in Nederland en gelukkig had hij tijd voor die omweg en ging hij niet aan dit landje en ons huisje voorbij.

En een kiekje van August in zijn wiegje, die toch wel duidelijk te klein voor hem word. Die gierende hormonen van me, ik word er toch wel heel erg week van. Morgen ga ik zijn nieuwe bedje installeren en de wieg mag zolang in de bergruimte totdat project Simone/ Simon gelanceerd wordt.

August does Egypt

Maximus in Minimis IV