S..rtment van Update(je)

Mocht men zich afvragen waarom ik al enige tijd ( lees : een half jaar ) niets van mij heb laten horen, ( en blijkbaar doen enkele mensen dat ) dan is dat vrij eenvoudig uit te leggen.

Full time vadertje spelen was ik na verloop van tijd wel beu en zodoende heb ik gereageerd op een vacature die ik toevallig onder ogen kwam. Nu ben ik sinds een paar maanden full time aan het werk als art director bij een reclame bureau. Het werk is fantastisch, ik mag me drukmaken over alles waar ik me graag druk over maak en me bezig houden met campagnes bedenken, video commercials en billboard posters maken, dat soort werk.  En tegelijkertijd heb ik de afgelopen maanden ook weer een aantal mooie illustratie en ontwerp opdrachten afgeleverd. Oftewel tijd te weinig, slaaptekort. Maar je hoort mij niet klagen, ik vind het geweldig.

We hebben in sneltreinvaart naar een oplossing moeten zoeken voor de kienders en hebben uiteindelijk een hele lieve nanny gevonden voor August en Leentje. August gaat nu ook enkele dagen naar de Kindergarten en dat doet ie erg graag.

Maar de meest belangrijke reden dat ik niet zo heel veel meer schrijf is omdat er een glas appelsap over mijn keyboard is gevallen en zodoende de O het niet meer doet. En dat is verdraaid lastig typen zonder o. Zeker als je Toon heet..

Dus vandaar. Die computer moet dus eens, nu het nog kan in de garantie, retour. Maar ik kan het kreng geen dag missen, dus dat is wel vervelend.

Het is dus niet dat ik niks te melden heb, integendeel; feestjes, projectweken, mijn nieuwe baan, ons nieuwe huis, tonnen aan relatie perikelen, maar vooral natuurlijk over Leentje en August. Maar daarover dus later meer…

 

 

 

Over wippen, dopen, dino’s & picknick boten.

De grote inhaalslag. Mijn laatste bericht dateert uit februari. De euforie van carnaval, dat weet ik nog, wat daarna allemaal heeft plaatsgevonden, schittert minder helder in mijn gedachten..

Het zal de leeftijd ook wel zijn, wat me nog het meest bijstaat zijn de feestjes. Het weekendje Frankrijk met de Wippers en een mooi weekje in Nederland waar ik ons vader heb geholpen met z’n dak, ons Leentje gedoopt is, ik mijn verjaardag vierde en we slechts, tweede zijn geworden met de Carnavalstrofie.

Voor het eerst in het bestaan van onze carnavalsvereniging ‚’Oedje Wip, inmiddels al zo’n 6 jaar, een officieel familie-en-vrienden-Wip weekend gehad. Sander’s vriendin Sanne, stelde voor de gelegenheid haar ouderlijk vakantiehuis in Champagne ter beschikking. Wij dus allen richting Frankrijk, alwaar wij heerlijk gegeten en gedronken hebben, de kersenboom hebben leeggeroofd en hebben gezwommen in een min of meer, zelf gedolven, zwembad. De schoonouders van Sander hadden voor ons een klein klusje in gedachten.. Het was een mooi weekend; stralend weer en dito gezelschap. Volgend jaar op herhaling. de kinderschare zal dan met minimaal 50 procent zijn uitgebreid, omdat Marjolein, Loes en Marieke hun ei zullen hebben gelegd. ( Editorials note: met de publicatie van dit artikel zijn twee van die eitjes inmiddels uitgebroed..  Welkom Jens en Thijn! )

Kulli en ik hadden al bedacht om het volgend Wip Weekend in Estland te doen in het countryhouse. Er staan nog wel wat bomen die neergehaald moeten worden..

Een maand of wat later was ik met August in Nederland. Moederlief ging met kleine Leene een paar dagen naar Moskou voor een project. Er was wat misgegaan met mijn visa, dus om de zinderende hitte in Tallinn en de waanzin op het strand bij ons achter te ontwijken vloog ik weer eens naar Weeze ( Lang leve Ryanair )

Alwaar ik tien meter hoog in de zinderende hitte, het zwart plaatstalen dak ging vervangen van het ouderlijk huis. De klus was bedoeld voor vijf man en een vorkliftheftruck, maar werd uitgevoerd door vader en zoon Vugts met ladder en een stuk touw. Het is heel fijn om op de Drie Weitjes te zijn, ik kan August gewoon dumpen bij de neefjes aan de overkant bij mijn zus, die gaat wel mee in de vaart der volkeren. En het voelt ook echt nog steeds als naar huis gaan. Alsof ik al die tijd op kamers zat in Rotterdam en weer eens een weekendje bij mijn ouders kom met mijn tas met was.

Een paar dagen later kwam de Estse invasie voor de dubbeldoop.

August werd samen met Arie van Eefje & Rene gedoopt en Leentje werd samen gedoopt met Raphael van Marieke en Harold. De doop van August en Arie was wat gecompliceerd. Het feit dat Eef August’s en ik Arie’s peetouder waren en dat de namen nogal allitereren, zorgde dat het een chaos was en de kinderen van hand tot hand boven de doopfontein gingen. Met Raphael en Leene ging het wat gestroomlijnder, mede dankzij pastoor Pieter’s mooie dienst en tactisch ingrijpen hier en daar.

Raphael is niet geheel bewust gedoopt, hij sliep door alles heen, ook de koude klets gewijd water deerde hem niet. Leentje vond het allemaal reuze interessant. Als een kleine Barbie in de inmiddels eeuwenoude doopjurk van familie Vugts werd ze lid van de hele coole maar nochtans slinkende club Roomsch Katholieken. Pieter en Ties lazen een mooi stukje voor uit de kinderbijbel en alle kinderen mochten op het commando van de pastoor met brandende kaarsen door de kapel gaan rennen. Goed idee.

De pastoor was echter op het ergste voorbereid en zegende ons en de kinderen met kaarsen aan het einde van de dienst met zo’n ouderwetse roomsch katholieke toiletborstel. Kan me niet meer heugen wanneer me dat voor het laatst is gebeurd, dat moet als kleine misdienaar zijn geweest, maar ik vond het mooi. De stoet verliet de kerk, op naar de champagne en taart bij Eef en Rene thuis.

De volgende dag was het de Trofie. Een inmiddels roemrucht modder en water spektakel, in den beginne georganiseerd door de Scouting, nu overgenomen door zustervereniging Sjans. Naast Kulli en Leene, waren mijn schoonmoeder en Leene’s Estse peettante overgekomen voor de doop. Mijn moeder was zo lief om al die vrouwen mee te nemen voor een dagje Antwerpen, zodat ik met mijn Wippers kon proberen nogmaals de eerste prijs te behalen. Zoals eerder vermeld, dat is niet gelukt. Het lag niet aan ons spelinzicht, tactiek, souplesse of durf, niets daarvan, het ontbrak ons aan domme kracht. We hebben ernstig punten verloren op het touwtrekken en lietens ons publiekelijk door het slijk halen door andere carnavalsverenigingen.. Nuja, hebben zij ook hun verzetje, het zal ze wel pijn doen, iedere keer van ons te verliezen met de optocht waar andere talenten gelden.

Daaropvolgend, bier en barbecue ter ere van mijn verjaardag bij Eef en Rene, met kikkerbilletjes. Dat laatste was geen sucses. Gelukkig hadden we ook gewoon worst en bier.

De volgende dag met vrouw en kienders en Arie naar het Dinopark in Amersfoort geweest. Was wel leuk. Het had geen Efteling niveau, maar de velociraptor met trillende pootjes en loerende oogjes jaagde de jongens, zoals bedoeld, de stuipen op het lijf. Ik vond het vooral een mooi fenomeen om de beesten op ware grootte te zien. Ik had me de triceratops altijd als een gezellige Shetland pony voorgesteld, niet zozeer zo groot als een cementtruck.

Eenmaal bij thuiskomst in Estonia, weer linea recta naar Ellistvere.

Al wel eens eerder vermeld, het is werkelijk prachtig. Een tig aantal hectare, een mooi gerenoveerd huis, een min of meer, prive meer op loopafstand, we eten wat het land ons bied, bereid door mijn geweldige schoonmoeder.. maar .. in the middle of nowhere. En een bak met werk.. iedere dag weer.. Het eerste teken van beschaving is op drie kwartier rijden, dus je gaat niet voor een slijpschijf op en neer. Maar wat nog vervelender is, het is ook ruim twee uur van Tallinn af, dus als je er eenmaal zit, dan kom je er niet zo makkelijk meer weg.

Aldaar voel ik me net Koning Henry VIII op mijn landgoed. De dag breng ik door met mijn zoon. Ik klus, repareer, bouw een boot, zaag een boom, spit wat in de aarde, controleer de waterputten, kortom ik breng mijn erf op orde met hem. Rondom mij heen lopen er enkele minnen die zich de hele dag bekommeren om de moestuin, mijn dochter en het weefgetouw.  Tijdens het eten en des avonds laat spendeer ik tijd met haar en dol wat, maar daarna moeten de mannen weer naar buiten om te werken en zijn de vrouwen bezig met haar welzijn.. ( Daar houd de vergelijking ook eigenlijk verder mee op;  geen zelf opgeworpen religies, noch een stapel dode prinsesssen.. het is enkel dat Kulli en ik op dit moment volop in seizoen drie van de ’Tudors’ zitten )

Het blijft jammer dat het dus zo’n roteind van de stad is, waar het ook goed toeven kan zijn. Ik mis wel de festivals en terrasjes en al dat soort zomerplezier. Maar dat soort vermaak is eerder bedoeld voor toeristen. Esten isoleren zich op hun zomerverblijven en nodigen vrienden uit om daar langs te komen. En te eten. Vooral om te komen eten. Russen willen daarnaast vooral ook de hele tijd drinken.

Afgelopen week kwamen onze favoriete Russen, de familie Kuzmin, voor een weekje langs. Julia, hun dochter van 17 is August’s grote vriendin en gaandeweg de week heeft ze August Engels geleerd. Het was fantastisch maar eng tegelijk om die kleine man te zien schakelen in drie talen tussen alle volwassenen. Volgend jaar Russisch..

Het was een mooie week, met de hulp van Taaniel heb ik een rookoven gebouwd (om paling in te roken ) en mijn zomerproject waar ik al een tijdje mee bezig was ( een nieuwe boot/boei ) afgewerkt.

Deze zomer komt Pieter van Eefje mee voor August’s verjaardag. Hij is bezig met zijn zwemdiploma, doet dat uitstekend; mag al zonder bandjes zwemmen en is net een kleine waterrat in het zwembad van opa en oma Vugts. Maar een echt tien hectare meter groot en tien meter diep meer is natuurlijk een iets ander verhaal. Dus bedacht ik dat het wel fijn zou zijn als er ergens een vast drijvend punt zou zijn waar je om heen kunt zwemmen en op kunt klimmen als je moe bent. Het vlot wat ik twee jaar geleden heb gebouwd met opa Vugts doet nog uitstekend dienst maar drijft weg met de windstroming. Dus heb ik met al wat ik kon vinden in de schuur aan piepschuim en jerrycans ( en nog 9 flessen purschuim ) een nieuw vlot gebouwd. Met een verhoging in het midden wat dienst doet als springplank en picknicktafel..

Mijn vader vroeg me laatstelijk of ik nog veel eigen werk maakte. Hij bedoelde natuurlijk schilderijen, maar ik veronderstel dat vlonders, boten, boomhutten, zandbakken, rookovens en dergelijke, gebaseerd op eigen ontwerp toch eigenlijk ook in de categorie “eigen werk“ vallen? Ik ben gewoon van medium en materiaal veranderd. Het plan is nu al om volgend jaar een drijvende sauna te bouwen..

Het was erg gezellig met de Kuzmins. Fijne mensen. Katri was er ook bij, dus we zaten met 7 man en twee kinderen in huis. Vooral veel gegeten en gedronken. In Estland moet er op een of andere manier om de twee uur iets substantieels gegeten worden. Brood, paling, taart, haring, zult, worst.. Er moet gegeten worden. Of ze vergaren voedsel, of ze bereiden het , of ze praten erover… Kulli verteld me zelfs dat ze droomt over eten..

Redelijk gek word je ervan. Ben je net lekker aan het werk.. moet je alweer aan tafel. En daar moet natuurlijk ook weer een glaasje van het een of ander bij .. Voordat het 1900 en etenstijd is, zit je bomvol en ben je bijna katjelam. En dan moet je nog de hele avond aan die eettafel zitten..

Vandaag was de laatste dag van hun verblijf en hebben we een cultureel dagje Tartu ( de tweede grootste stad van Estland, 45 minuten hiervandaan.) gedaan. Het was wel weer eens mooi om in een stad te zijn. August verwonderde zich er nog over: “ Kijk Papa, buiten is de vloer van steen gemaakt!“

De kalendar puilt uit van de aankomende bezoeken deze zomer. Het word een drukke, mooie zomer.. Ik vergeet steeds weer hoe dankbaar ik moet zijn voor de situatie waarin ik verkeer:; een fantastische vrouw, twee heerlijke kinderen, een geweldige stiefdochter en een super schoonmoeder. En die allemaal deze zomer tesamen in een paradijselijke plek voor mooie jeugdherrinderingen en ouderlijke memoires..

Dus vooral veel genieten nu . Over twee maanden gaat het weer sneeuwen..

 

Over sneeuw, ijs, kou en nog meer sneeuw..

Pink bear, blue chair

Ja, inderdaad. De tijd vliegt.  Vooral als je het naar je zin hebt. Of niet. Dan ook. Laten we het er op houden, dat ik inmiddels ondervonden heb, dat met twee kleine kinderen, een puber en een werkende moeder, tijd het meest kostbare is wat je bezit. Of zoals mijn goede vader het zo mooi kan verwoorden: ‘ Kinderen? Ja leuk, maar je doet geen klote..’

Ik heb daar inmiddels wel vrede mee. Kulli en ik zijn niet echt twee-verdieners. Ik ben meer een mee-verdiener. Een paar uurtjes les in de week op de middelbare school,  zo nu en dan wat leuke of saaie projectjes, die altijd onmiddelijke aandacht nodig hebben in verband met onmogelijke deadlines, mijn schilder / koffieclubje .. het zet niet echt zoden aan de dijk. Het is niet eens de kaas op de boterham, het is eerder de sla, de garnering zeg maar.. Het valt een beetje in het niets met hotels, restaurants en malls, bedolven onder prijzen in Estland, Ukraine en omstreken.. Ze heeft vanmiddag geluncht met de presidentsvrouwen van Estland en Roemenie, omdat die zo graag meer wilden horen over haar werk.  Dat soort kaliber praten we over.

De keuze voor mij om meer te vaderen dan te gaan werken was dus zeg maar duidelijk en gerechtvaardigt. En ik doe het met veel plezier, maar heb het de afgelopen maanden wel pittig gehad. Niet zozeer de kinderen, eerder het weer. Estland was dichtgesneeuwd. Van november tot vorige week.. Een half jaar lang met vijf man, nee erger, 3 vrouwen en twee mannen, opgesloten op 67 vierkante meter..

Ijs, Oma, Kulli, August, ijs.

De kou viel wel mee, daar kun je je op kleden. De hitte binnen was ernstiger. Want al die gekke Esten stoken hier alles loeihard op. En ze blijven hier ook gewoon stoicijns overal met de jas aan en muts op zitten. Als ik van buiten een winkel of auto binnenstapte, kreeg ik het idee dat ik uit elkaar zou spatten door het onmiddelijke temperatuur verschil. De sneeuw is hier sinds een paar dagen geleden begonnen te smelten. Net op tijd ook, want ik was goed op weg om stapelgek te worden.

Wir jin

Ik ben het land wel even ontvlucht in Februari. Ik ben een kleine 10 dagen naar Nederland geweest voor de heilige graal. Carnaval. Het was een fantastisch feest dit jaar. Voor beeld, check  http://www.oedjewip.blogspot.com/ Natuurlijk helpt het als je weer eerstes wordt met de optocht, maar los daarvan was het een geweldige week met veel bier en oude vrienden. August was met me mee en ondanks dat hij het hele concept niet zo goed begreep en wat moeite had met de verkleedpartijtjes, vond hij het geweldig om er even tussen uit te zijn en met zijn neefjes te kunnen ravotten. SuperOma en -opa waakte en zorgde over het hele stel en ik en mijn zusjes konden onbezorgd de hele carnaval ons eigen gang gaan. Alsof we weer even achtien jaar waren en geen verantwoordelijkheden hadden.

Zwam met neefjes

Bij thuiskomst in Tallinn was die kutsneeuw er nog steeds. Bovendien hadden we naast de eerste prijs ook nog een stapel Nederlandse bacillen meegenomen waar al onze meisjes ziek van werden. Het ergste is er vanaf, maar Leentje heeft het goed te pakken gehad, dat was best eng. Volgend jaar gaan we natuurlijk weer, maar bij thuiskomst eerst een paar dagen in quarantaine..

Maart 2011

Van lente-achtig Nederland weer terug naar wit Estland dat was een harde klap. Het zal mijn warmbloedige Nederlandse aard wel zijn, maar ik zat er echt door heen. Word je wakker. Weer sneeuw! Ik werd er gek van. En heel chaggerijnig. Vraag maar aan Kulli.

Maar goed, op die lelijke ijsbergen in de hoeken van de straat na lijkt het wel echt lente. Het is een beetje dubbel, want nu openbaart het land zich op haar lelijkst. Al het vuil, de rotzooi van de afgelopen maanden die lukraak werd weggegooid en iedere dag wel bedekt werd met een verse laag sneeuw, laat nu zichzelf zien. Maar er word hier hard gewerkt, goed gepoetst en gewoonweg het feit dat je nu kunt lopen waar je wilt en niet meer de platgetreden paden van de mensen voor je hoeft te volgen, dat is een zaligheid.

Prijs de dag niet eer het avond is, maar de vooruitzichten zijn positief. Veel zon en we zitten al zo rond de +5 overdag! Dappere krokussen steken hun kopje fier omhoog, alleen de vogeltjes lijken nog wat verward. Er zijn er ook heel wat verdwaald denk ik.

Protect the flowers!

Wat mij betreft, is het leven op dit moment dus nu fantastisch. Afgelopen weekend lekker in de tuin gewerkt, met muts op, dat nog wel, maar we krijgen allemaal weer zoetjes aan een kleurtje op die lijkbleke gezichtjes van ons. Moeders die prult in moeder aarde en werkt in de composthoop, haar zwarte goud. August en ik aan het klussen aan onze Piet Hein Eek boomhut, Leentje in de kinderwagen in het zonnetje..Voorwaar de Lente is begonnen!

Work drawing by Ants Salum, rendered by August Johan Vugts

Wat de stemming nog meer verhoogd is dat we vandaag ook te horen hebben gekregen dat we onze bouwvergunning kunnen ophalen. We mogen bouwen! Eerst veel afbreken, maar daarna, aannemertje zoeken, hup, fundamentje leggen en muurtjes metselen. Moet wel allemaal  snel gebeuren natuurlijk, want voor dat je het weet gaat het hier weer sneeuwen.. Ik ben door het dolle, ga dit weekend beginnen met ruimen.. Als dit huis eenmaal staat, dan heb ik eindelijk echt een plek in Estland. En een tuin.. Die hond volgt vanzelf, en dan vallen we vanzelf in de categorie Huisje, Boompje, beestje waar ik zo graag bij wil horen.

Zusjes

Voor de rest.. Leentje doet het biezonder goed, onderneemt al dappere pogingen om te kruipen. Men zegt dat ze op mij lijkt, maar dat verschilt van dag tot dag. Ze lacht wel iedere dag, de hele dag, is echt biezonder vrolijk. Een blij kind en slaapt en eet uitstekend. Daar hebben onze kinderen nooit zo veel moeite mee, slapen.. Het blijft August’s favoriete speelgoed, ze  zal zich wel ontwikkelen tot een hele  harde tante, die voor niets of niemand bang is, want ze vind haar broer’s draken en haaie-imitaites prachtig en kirt werkelijk van plezier als August haar op een onbewaakt ogenblik van de bank sleept om met haar te knuffelen of te stoeien.

Het maakt het het allemaal wel waard..

Ziek enzo

Het gaat naar omstandigheden goed. We hebben met de kinders een weekje Nederland, dat wil zeggen, Drie Weikes,  gedaan met nieuwjaar, en dat was in zekere zin een medisch verantwoord kuuroord-tripje. Leentje heeft vooral buiten in het zonnetje gestaan, in wat voor ons Esten zeer aangename temperaturen waren.  De zon, een verschijnsel wat ik ook niet meer had aanschouwd sinds begin september, deed wonderen met het billirubin gehalte in haar bloed en ze ziet niet meer gelig. August had het fantastisch naar zijn zin met de neefjes en ik en Kulli hadden het lekker rustig omdat de familie de hele tijd met Leentje wilde spelen.

Jammergenoeg was bij thuiskomst in Tallinn het minder goed gesteld en zijn we de eerste weken van het nieuwe jaar ingegaan met eenzame opsluiting op het appartement omdat iedereen snotterziek was.  Vooral August. We hebben het wat dagen aangekeken om daarna maar op medicijnen over te stappen. De arme jongen kon niet meer praten omdat hij enkel de hele dag zijn keel schor hoestte. En sjaggerijnig dat hij was.. Maar ook zielig… Het was gewoon schreinend om ut jong zo dagen achtereen broos te zien zitten, dat ik geen discussie meer voer met moeders over een gebrek of een teveel aan mutsen, wanten of dassen. Een wat leek, eeuwige dialoog die we voorheen voerden bij het aankleedritueel, voordat we naar buiten gingen. Maar wellicht dat ik met mijn gematigde zeeklimaat achtergrond het weer hier soms wat onderschat.

Mijn dagen waren een aaneenschakeling van binnenzitten, boodschappen doen,  tijgerzalf, heksenthee, vodkasokken, ganzenvet en kippesoep. En het ziet er naar uit dat het ergste voorbij is. Hoewel, in de tussentijd hebben we wel een monster gecreerd. Want er was zo weinig dat je met hem kon doen, dat er niets fijners was dan om  samen met hem opgevouwen in een dekentje ruikend naar Vicks en ganzevet, een boekje te lezen of een filmpje te kijken.  Vooral dat laatste. Was ik net zo blij dat de hele Cars-rage af en over leek te zijn voor hem, brengt Pixar een dvd uit met avonturen van Matu ( ‘ Takel ‘ voor de Nederlandstalige ouders onder ons ) die ik met mijn stomme kop als verrassing voor hem meeneem. En meer voor mijn eigen geestelijke gezondheid dan de zijne, heb ik maar een legio andere dvd’s ingeslagen die ik in ieder geval zelf kan verdragen. Met dien ten gevolge dat ik ook nu Woody en Buzz niet meer kan uitstaan.

Leentje heeft zich al die tijd goed geweerd. Ze zat voor een paar dagen met een dichte neus en at nauwelijks, maar ook dat is weer aan het bijtrekken.  Nu moet ze zich vooral weren tegen haar broer.  Die is erg blij met de komst van zijn kleine zusje. Is er continu mee bezig, wil haar tillen, aaien, kussen, kroelen, voeden, kortom, het is zijn favoriete nieuwe stukje speelgoed. Maar hij kan er ook opeens beu zijn en dan is het er net zo achteloos mee als een stuk speelgoed. Dus, ik en moeders houden hem nauwlettend in de gaten als hij quality time met zijn kleine zusje heeft en haar belaagt met een stuk duplo of auto. Maar we hebben weinig te vrezen, hij is oprecht leuk met haar. Is ook niet zo moeilijk, want ze lacht continu en is lekker druk bezig met haar push-ups. Alsof ze zich al aan het voorbereiden is om haar broer binnenkort aan te pakken. Ze is, bij gebrek aan de echte, het zonnetje in huis, eet en slaapt lekker door. Ze doet het buitengewoon goed.

Ik had van Danai een cadeautje gekregen, alsof hij juist had ingeschat dat ik drie weken aan huis gekluisterd zou zitten. De complete serie en alle seizoenen van ‘ 4400 ‘ . Redelijk verslavend, er zou een waarschuwings sticker op moeten zitten. Fijn, iedere avond 2 of 3 episodes kijken met mijn meisjes als August te bed ligt.  Het enige wat je kunt doen met buiten 2 meterhoog sneeuw en -18. Deze waanzin lijkt niet te eindigen. Terwijl ik schrijf, sneeuwt het buiten weer.

Voor de rest houden we ons bezig met wat losse projectjes en onze heilige graal, het eigen huis. Een nieuw plan is geformuleerd, de tekeningen zijn weer aangepast en we zijn er nu stellig van overtuigd dat het deze keer wel gaat lukken. Ik kan niet wachten. Ik hoop volgend jaar te kunnen overwinteren op iets ruimere schaal.

 

- Horatio

Moederlief

Een sneeuwprinsesje..

Vandaag is mijn dochter officieel twee weken oud. Vers uit de pers. ( Ik schrijf het neer en ik vind het werkelijk waar een briljante woordspeling. Jammer dat ik het niet eerder bedacht. )

Leene is prachtig geboren. Moederlief had zich helemaal bekeerd tot de yoga en was er van overtuigd dat deze keer alles met slechts enkel wat oerkreten en erkende baringsposes gepaard zou gaan. Ben een keer meegeweest naar de yoga parenclub waar een tiental vrouwen met hun onwennige mannen, waaronder ik , heel serieus op gigantische ballen mee ronddobberde en klinkerklanken uitstootte. De swami in charge onderwees ons wel in wat pijnpunten en bijbehorende, kalmerende massage zo nu en dan, maar was vooral bezig om de bestaande medische kennis onderuit te schoffelen en haar boek te promooten.  Kortom, ik had er weinig fiducie in.

Maar wat ik in het ziekenhuis heb mogen aanschouwen was indrukwekkend. Natuurlijk was de nieuwigheid eraf voor me,  wist wel wat er zo ongeveer te verwachten stond, maar dit keer heeft Kulli alles op eigen sterkte en zonder verdovingen gedaan. Mij, met de natte washandjes en naast haar meepuffend niet meegeteld uiteraard.

‘s Ochtendsvroeg werd ze wakker en voelde dat kleine Koriander aanstalte maakte. Diezelfde nacht kwam het eerste pak sneeuw ( waarvan nog vele, vele volgde en hoogstwaarschijnlijk zullen blijven volgen tot zo ongeveer half juni.. ) We hebben ons geinstalleerd in de baringsruimte en als een soortement van oermoeder heeft ze het hele klusje in haar eentje geklaard in zo’n kleine vier uur. Ik ben echt reuzetrots op haar.

We hopen dat Leene de grap onthoudt en het ons later nog eens verteld.

Leene Vugts is haar naam en ze is uiteraard biezonder mooi. Wat kan ik er over zeggen?

De afterparty was iets minder leuk. Leentje had wat last van geelzucht en zodoende zijn moeder en kind in het ziekenhuis gebleven voor een paar dagen waar moeders vooral veel gerust heeft en dochterlief wat uren in het solarium spendeerde.

Leentje is feeling a bit blue.

Niet zo heel leuk voor opa en oma die speciaal waren overgekomen. De dag nadat ze al weer terug in NL waren mocht Kulli pas het ziekenhuis uit. Ik heb vooral veel op en neer gereden en opa en oma hebben veel gespeeld met d’n August.

Die zijn jongste zusje net zo leuk en vervelend vindt als zijn oudste. Hij is vooral blij dat hij weer op mama’s schoot kan zitten nu die buik weg is.

Tot zover, snel meer.

August was ingelicht, maar hoopte desalniettemin nog op een broertje.

 

Zoet II

En Kulli is de laatste tijd ook heel rustig..

Zoet

 

Hij is nog nooit zo zoet geweest.

 

Heel lomp

 

Mijn kleine man is naast heel lief ook heel  lomp. Mochten mensen zich afvragen wat ik in godsnaam heb toegevoegd aan dit mooie mannetje, dan is dat waarschijnlijk een buitengewoon talent voor ongelukken vinden en overleven. Voor de rest twijfel ik ook regelmatig of deze kleine Arier eigenlijk wel genen van zijn vader heeft.

Afgelopen week, na een geslaagd experiment voor de eerste keer een ochtend naar de kinderkresj, vol vertrouwen August meegegeven met een vriendin van Kulli om samen met zijn grote vriendin Josephine, liefkozend ‘ Fiene ‘ genoemd te gaan spelen. Papa was in zijn nopjes omdat hij dacht een ochtend vrij te hebben en ongestoord aan het werk kon gaan. Ijdele hoop, uit een paniekerig telefoontje vernam ik dat mijn kleine man vertikte om omhoog te komen na een ietwat ongelukkige val van de schommel. Een val die hij honderd keer eerder doet en honderd keer overleefd, maar in dit geval was hij niet van plan om omhoog te komen.

Ben regelrecht terug gereden en vanuit daar naar het ziekenhuis. Nu heb ik al eerdere ervaringen met ziekenhuizen hier gehad en ik kan je vertellen. Ik vind het geen pretje. De zorg hier is treurig. Staatszorg uiteraard. De gebouwen zijn tragische betonmassa’s met mensen die volgens mij niet op papieren, maar enkel op sjaggerijn geselecteerd worden. Particulier vind je hier natuurlijk alles: hi-tech plastische chirurgen heb je hier meer dan tandartsen, maar als je dus met gewond kind naar de eerste hulp gaat, ben je overgeleverd aan het lot. Voordat je de impressie krijgt dat de vloer vol ligt met bloeddoorweekt stro en de melaatsen vastgeketend, het valt uiteraard wel mee, maar mocht mijn familie iets serieus overkomen dan vlieg ik linea recta naar nederland waar steriliteit serieus genomen wordt. Om een heel lang verhaal danig in te korten: August, toch geen flauwe vent in het algemeen, heeft heel het ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd. Een paar weken geleden namen we hem mee naar onze biezonder vriendelijke  ( particuliere ) tandarts en gaf hij geen krimp, vond hij alle tangen en pincetten buitengewoon interessant en liet hij gedwee alles toe, maar hier werd hij hysterisch van de rontgen alleen. Prognose was een spirale fractuur, waarbij hij uit voorzorg ingegipst word voor drie weken. Tamelijk onschuldig: ‘ de beste breuk die je kunt hebben’

Hij en met hem zijn vader, werden ronduit gek van die veelvoud van oudere witgeklede vrouwen die hem liefdeloos vastgrepen en plat op een bank drukte om in te gipsen. Ik ben de taal niet machtig, maar ze begrepen vrij snel dat vaders daar wat moeite mee had toen ik hem uit hun handen rukte. Ik hield August vast die  inmiddels hysterisch ontroostbaar was toen nurse Ratched met een spuit kwam aanzetten om hem, zo zei ze, gerust te stellen.  Met het beste slechtse Ests wat ik kon verzinnen heb ik haar , vrij universeel, duidelijk gemaakt om het kalmeren aan mij en niet aan chemicalieen over te laten. omdat ik ander haar hoofd eraf zou bijten.

Kortom het was een drama. Een luidskeelse dramatische opera. Blij dat we dat hebben gehad, kunnen we het afvinken en door.

Hij zit van lies tot teen in het gips. Kan geen kant uit, enkel op kruipniveau alsof hij weer 1 is. We zijn nu inmiddels op dag vier. August vind het fantastisch. Iedereen komt met cadeautjes langs, en hij mag nu veel meer film kijken dan voorheen. Hij moet zich nu op een vierkante meter vermaken, inplaats van dat we hem de hele dag achterna rennen en vind zodoende eindelijk de rust om eens een puzzel af te maken of zelfs een spelletje memory te spelen.  Slapen is nog een puinhoop, zodra  hij gaat verliggenmet die 6 kilo extra wordt hij wakker en zodoende laat hij ons alvast  weer wennen aan die slapeloze nachten die komen gaan met Koriander…