Wat een mooi weekend. Soms heb ik het idee dat ik vrij negatief over kom, waarschijnlijk ligt het in mijn Nederlandse aard om te klagen. ( De Esten klagen niet zoveel, maar ja, ze zijn ook niet zo spraakzaam in het algemeen, dus dat telt niet. )
De hele week heb ik gezwoegd om mijn illustratie opdrachten af te krijgen en bij te komen van mijn weekje vakantie te Nederland. Afgelopen vrijdag heb ik, aangespoord door de belofte voor een nieuw Onbekend project in de nabije toekomst, de hele dag fijn zitten schilderen. ‘s Avonds zouden we naar Elistvere rijden om het weekend daar te spenderen. Kulli vertrok rond een uurtje of tien met Katri en een vriendinnetje. Aangezien er wat groot materiaal mee moest van Tallinn voor het dak en ik zondagmiddag naar het Õllesummer, het bierfestival, zou gaan met Ashley, stouwde ik mijn Berlingo vol en reed rond een uur of twaalf pas af. Eefje en Rene hadden voor mij wat ceedeetjes gebrand en ik heb de twee uur lang durende trip kunnen genieten van de wonderbaarlijk lichte nachten in Estland, Elvis Presley en Paul Weller.
Rond een uur of twee stapte ik dus bij mijn lief in bed die de hele avond smsjes aan het versturen was of ik wel heelhuids zou aankomen en ongerust in bed zogenaamd een boek aan het lezen was.
De zaterdag was zoals gewoonlijk hout hakken, grasmaaien, een middagtukje aan het meer en ik heb een sleuf over de gehele tuin gegraven voor een nieuw project van vader die een pompsysteem wil aanleggen om zijn land te kunnen besproeien met vijverwater. ‘s Avonds hadden we al het gekapte hout op de brandstapel gegooid en een gigantisch vuur gemaakt. Moederlief had zelfs een biertje voor me gehaald, vis gerookt en we hebben gepicknickt bij het vuur. Ik heb maar heel weinig nodig om me gelukkig te voelen.
Rond een uur of elf ben je dan ook echt afgebrand ( kostelijke woordspeling) en gaat iedereen ook te bed. Met de gordijnen dicht, want ik heb het nog steeds moeilijk met die lichte nachten hier. Als ik naar buiten kijk lijkt het niet later dan acht uur en heb ik steeds het idée dat ik dingen moet doen.
De volgende ochtend heb ik mijn auto volgestouwd met brandhout en ben ik richting Tallinn gereden, nu vergezeld met Paul Simon en John Fogerty en schitterende regenbogen onderweg. Aldaar heb ik wat uurtjes op de computer zitten prullen aan mijn tapijtjes. Rond een uur of zes had ik afgesproken op Laulaväljak, het grote buiten theater waar normaal de Estse songfestivals worden gehouden met giantische koren. Het hele terrein stond nu vol met bier stands, tshirtwinkeltjes, hamburgertenten en alle noodzakelijke prullaria die nu eenmaal bij festivals schijnen te horen. Ashley had zojuist een knie operatie ondergaan, veel rondgewandeld hebben we dus niet, maar we zaten op een goede plek vlakbij het podium recht naast de A le Cocq bierstand. Ik had gehoopt op grote tafels met gigantische pullen bier gedragen door meisjes met witte blousen, vlechtjes in het haar, met enorme decolletes dichtgeveterd met leren hesjes, maar daarvoor moet ik schijnbaar toch naar Duitsland. Het bierfestival deed zijn naam niet echt eer aan en was meer, tja een muziekfestival. En ik kwam niet echt voor de muziek, maar ik ben toch getuige geweest van de crème de la crème van Estse artiesten die hun eerbetoon aan Abba deden. Om dat te kunnen waarderen moet je toch echt wel wat gedronken hebben. Rond een uur of tien hadden we het zowel met het bier als de muziek gehad en fietste ik naar huis waar mijn dames zaten te zwijmelen bij een romantische film. Ik besloot de film te voorzien van een realistisch beeld van de man en ben met mijn bierwalm en stinkende sokken tussenbeide op de bank gekropen en in slaap gevallen.
