Afgelopen week is vrij heftig geweest. Ik was het weekend samen met mijn dames naar Ellistvere geweest om daar zoals gewoonlijk in en rondom het huis te prullen. Het is hier al weken rond de dertig graden, dus ben ik al gauw blij om niet op mijn ateliertje te hoeven zweten, zelfs als ik dan gedwongen handenarbeid moet verrichten. Dat weekend moesten allle kozijnen eruit, geschuurd, bijgewerkt en geschilderd worden. Precies mijn idee van een leuk weekend… Maar oma kookt lekker, het meer is verkoelend en we houden regelmatig siesta.
Ik was zondagavond met de bus naar Tallinn vertrokken. Kulli wou ook maandag blijven, maar ik had het ondertussen wel gezien aldaar en had ’s avonds afgesproken met JanWillem in het cafe.
Maandag zit ik op mijn atelier, ik weet niet eens meer wat ik aan het doen was, toen Kulli me belde en me vertelde dat haar vader was overleden. Ze was helemaal overstuur, ik kon geen touw aan haar verhaal vastknopen, maar ben onmiddelijk opgestapt en naar Ellistvere gereden.
Toen ik in de auto zat belde ze me en was ze wat gekalmeerd. Haar vader was al enkele dagen enthouisiast aan het wachten op de combine die zijn hectares kallega zou komen oogsten. Kulli en oma waren nogal bezorgd, zoals gezegd, het is al enkele dagen zinderend heet en opa, 78 jaar oud en bij de tijd, is goed in staat om de hele dag achter de machine aan te hollen. Hij trok zich er niets van aan, en is op de machine gaan zitten, waarschijnlijk om de bestuurder continu bij te sturen. Ze waren een tijdje bezig, toen Kulli kwam om de mannen wat te drinken te brengen. Ze heeft haar vader op een afstandje zien bezwijken en is naar hem toegestormd. Heeft nog van alles geprobeerd om hem te reanimeren, maar het was te laat.
Het is een raar gevoel. De dag daarvoor heeft hij me, zo goed en zo kwaad als dat dan gaat, uitgelegd hoe ik glas moest snijden met zijn speciale snijder. Toen ik moest haasten naar de bus, nog geen veertien uur geleden gaf ik hem een hand en zei joviaal ter afscheid, Ma lahen baari, : ‘Ik ga naar de kroeg’. Famous last words…
Je verwachtte dat deze man negentig zou worden, en dat die langzaam zou afbrokkelen, oud en gebrekig. Niet zo plotseling. Het was zijn tijd nog niet. Absoluut niet.
De hele familie was lamgeslagen. Oma was reddeloos. Kulli en Katri waren in een soort van wezeloze toestand. ’s Avonds toen het donker was dronk ik met mijn dames nog een bakje thee aan de keukentafel. De stroom viel uit, alles pikdonker, om na een seconde of vijf weer aan te gaan, om daarna weer uit te vallen. Het hele dorp, de hele streek zat zonder licht. ‘ Dat is opa’ zei Katri. Ik vond het een mooi gebaar van hem, al was het maar omdat ’s ochtends alles het weer deed.
Alles is daarna vrij snel gegaan. Het crematorium werd geregeld in Tartu, de stad waar hij vandaan kwam en stukken dichterbij dan Tallinn. Kulli was op en neer naar Tallinn gereden met een vriend om zijn overlijden aan te geven en spullen en kleren te halen. Ik bleef bij oma en Katri. We zijn de hele week, tot aan gistermorgen toe op Ellistvere geweest. Donderdag ben ik op en neer naar Tallinn gereden omdat ik voor een opdracht mijn schetsen moest inscannen en opsturen, mijn schoenen moest zoeken bij mijn pak, de planten water nodig hadden, en ikzelf er nodig uit moest. Het was erg fijn om snoeihard de Offspring te draaien en na twee dagen zonder, ( ze verkopen het niet in de plaatselijke winkel ) weer Coca cola te kunnen drinken.
Vrijdag was de crematie. De hal zat en stond afgeladen vol. Opa’s broer is pastoor, katholiek bovendien, en gaf een ontzettend lange preek. Na de ceremonie, niks geen koffie en cake, we gingen we naar een cafe in Tartu, waar een ruimte stond voorgedekt voor een man of tachtig. Die ook allemaal kwamen mee-eten, biezonder lekker bovendien. Er werd gepraat, er waren wat speeches er werd zo nu en dan een vodkaglas geheven, maar de stemming was uitermate droef. Ik moest de bloemen ophalen na de crematie, en op de terugweg zijn we langs het familiegraf gegaan en hebben ze daar op de graven verspreid.
Daarna naar huis gegaan, met de familie, en wat vrienden en werd het uiteindelijk toch nog een mooie gezellige afsluiting. Ik ben helemaal bijgewerkt met familieroddels, ik zal jullie er niet mee vervelen, maar ze zijn bijzonder smeuiig.
Het weekend hebben we met de overige kozijnen gespendeeerd en appels geplukt om op een oude pers 20 potten jam, chutney en een kleine 100 liter appelsap te maken…
Het grootste probleem gaat de schuur worden. Die staat vol met tientallen apparaten allemaal gemaakt door opa, waarbij niemand doorheeft hoe ze werken, omdat ze allemaal gerepareerd en gefabriceerd zijn met elastiekjes, tape, schroefjes en onmogelijke mechanieken, die enkel hij aan de praat kreeg.
En zijn bijen. Hij heeft vijf bijenkorven in de tuin staan. De familie heeft en mass besloten dat ik als ‘cityboy’ de verantwoording ga dragen en mezelf toe ga leggen als imker. Ik had inmiddels al wat glazen cider op, en volmondig en enthouisiast toegezegd. Dat wordt nog wat, ik snap hyves.nl nog niet eens…
