Summer at the countryside.

De dagen worden zichtbaar korter.. Deed ik eerst mijn beklag over de lange, lichte nachten, nu is het ineens een en al donkerte om zeven uur. En koud. Ik trek maar een sjaal aan en denk nu al met weemoed aan de zomer terug.

Mijn sollicitatie is op niets gelopen. Drie selectierondes en een proefopdracht, glansrijk doorlopen Maar op het allerlaatste moment besloot de hippe advertisement company, waar ik heel graag bij wilde horen, toch niet voor mij te kiezen. Schrale troost is dat ze daar een week lang over nagedacht hebben, nuja, ik denk dat dat een goed teken is.

Dus ik zit voorlopig nog met mijn Estse problematische tieners opgescheept. Mijn Engelse lessen zijn ontzettend vermoeiend. Niet alleen de lessen zelf, maar ook de voorbereiding. De studenten zijn allemaal het niveau van de lesboeken die we gebruiken ver vooruit. Dus om ze te boeien en te motiveren maak ik al het lesmateriaal  zelf, en dat kost nogal wat tijd en energie. Ik kan al iets meer orde in de kerk houden, dankzij de wijze adviezen van mijn zus. Het is nu ook best wel aardig om te doen, maar ik heb stukken meer plezier met mijn kunstklasjes, omdat ik ook iets meer bezieling heb met  perspectief en portret dan met adverbs en adjectives.

Vorige week voor het eerst gespard tijdens mijn bokstrainingen. Ik heb het idee dat ik ontzettend mijn best heb lopen doen, maar het imponeerde Drago niet zo. Ik heb een flinke tik op mijn nieren gekregen en begin nu al wat minder last met ademen en lopen te krijgen.

Oma is overgehuisd. Ze overwintert in de stad. Dat is wel mooi, want ze kookt verukkelijk, het kalf is net geslacht en ik krijg regelmatig een prutje mee om thuis voor de dames op te warmen.

Het is rustig qua opdrachten. Ik heb net een mooi lesmateriaal project voor Zorn afgeleverd en ben nu bezig met het logo en de vormgeving van een take-away Sushi te Tallinn. Je verzint het niet. Daarnaast als altijd een hoop liefdewerk-oud papier voor deze en gene. En ik heb van alles beloofd aan mijn vader qua inentingskaarten en een werk aan de muur van het zwembad en dat moet ook maar eens afkomen. Dus pap, de mozaiek komt eraan! We kunnen met carnaval steentjes gaan bikken!

Volgende week naar Venezuela voor de trouwerij van Juan. Ik heb er nu al zin in. Het standaard cadeau van Kulli en mij bij trouwerijen is een mooie hangmat, maar als Juanito die volgende week tussen die palmbomen op Isla de Margarita gaat ophangen pik ik um mooi in om languit met Kulli cocktails en koude biertjes te gaan drinken..

Fine art in de Fendert

Afgelopen week maar weer eens naar Nederland geweest. Dit keer was er niets speciaals te vieren, hoewel ik een boel champagne heb gedronken. Het was ’Fine-art’ in de Fendert. En Danai en ik hadden een aantal muren te vullen met ons werk, wat we speciaal voor de gelegenheid hadden gemaakt. Donderdagochtend kwam ik aan op Schiphol en was ik precies op tijd om mee te lunchen op de Drie Weitjes waar ik met ons moeder de middag fijn in de tuin heb gewerkt om de pedok op te kuisen en vader zijn garageboxen A, B en C vol te stouwen. Ik vind het heerlijk om thuis, want het blijft thuis, te komen en gewoon door te gaan met waar we waren gebleven. Het voelt ontzettend goed om binnen te stappen, de hondjes te begroeten en rechtstreeks naar het koffiezetapparaat te lopen alsof je nooit bent weggeweest. Vrijdagavond naar Rotterdam gegaan, met Wieke, Paul en Danai naar een tapasbar bij hen om de hoek geweest, jammergenoeg geen idee hoe het heette, want het is een absolute aanrader. Lang geleden dat ik zo lekker gegeten had. ’s Avonds bij Danai geschilderd. Alsof ik nooit ben weggeweest; ik word daar erg gelukkig van..De volgende ochtend, wetende dat het een drukke dag gaat worden, we nauwelijks geslapen hebben en redelijk vermoeid zijn, wil Danai s’ ochtends gaan thaiboksen. Ik dacht echt dat het een grap was. Maar goed, ik heb mezelf vreselijk vermoeid en redelijk belachelijk gemaakt. ( in Estland spar ik nooit, mijn trainer Oleg vind dat ik het al druk genoeg heb met die leren zakken, die toch redelijk passief zijn) We waren een beetje te laat voor Danai’s afspraak met Patrick en Bouwine, en zodoende te laat voor eigenlijk alles. Naar Fijnaart geracet, waar goddank Anita ons nog de mogelijkheid gaf om alles op te hangen. Uiteraard was nog niet overal de verf droog en zeg maar ook niet alles ook helemaal af,  Spare ribs gegeten op de Drie Weitjes en weer naar Rotterdam gegaan om te illustreren. De volgende ochtend terug naar Fijnaart waar feitelijk alles dus klaar was, of nee, toch niet. Gelukkig moesten er nog wat doeken opgespannen worden, kaartjes gesneden en doeken verhangen, want die rush zo vlak voor een opening, daar doe je het eigenlijk toch voor. Zelfs aks het een uit-wedstrijd is, want zo voelde ik het toch een beetje, na onze avonturen te Antwerpen. Maar het is ook wel eens fijn om de boel uit handen te geven, zodat je daadwerkelijk met je vrienden kunt praten die de moeite nemen om langs te komen. Dat was nieuw. Meestal bevond ik mij, nerveus rokend, in de keuken met een biertje, me druk te maken met de bediening over het drank en eten.

De bar was beneden, er waren enkel bitterballen, maar gelukkig hadden we onze eigen flessen champagne en ik heb me reuze vermaakt.. Er waren natuurlijk de hardcore Onbekende Museumgangers, maar ook nieuwe oude bekenden, waaronder Basje Dekkers, mijn vriendje van de lagere school die ik via schoolbank.nl  weer heb ontmoet, Daarna nog met Sander, Sven en Margriet naar ’De Oude Post’ in Oud Gastel geweest, omdat ik heg noch steg weet in Fijnaart. Dat was lang geleden.Lekker gegeten en gedronken. Mooie afsluiter van een geslaagde dag. Ik heb goed geslapen geloof ik.

De volgende dag heb ik mezelf afgezonderd en me druk gemaakt voor een proefopdracht van een potentiele baan in Tallinn bij een reclamebureau. Daarvoor ben ik inmiddels met vlag en wimpel geslaagd, nu is het enkel afwachten op een telefoontje van ze.