Allereerst op deze hoogst onpersoonlijke manier de beste wensen voor het nieuwe jaar. Het is niet anders, ik heb mezelf redelijk druk gemaakt over de feestdagen, maar deze keer niet zo zeer over de kaarten. Dus bij deze.
De reden voor mijn drukte was ook de drukte. De hele happy family Vugts, incluis aanhangsels en koters waren op bezoek met kerst in Tallinn. Ik had ze een kerst in Winter wonderland beloofd en het leek de warmste en donkerste kerst ooit te worden, zelfs Lapland was sneeuwloos dit jaar.
Papa en mama waren een paar dagen eerder dan de rest gekomen. Ik moest 1 dag werken, en zij hadden zichzelf, of liever, ons moeder had zichzelf een queeste gesteld, op zoek te gaan naar een mantel. Na twee dagen was papa beter op de hoogte van de leuke winkeltjes en salonnetjes in de stad dan ik. Gelukkig heeft Tallinn een biezonder mooi kunstmuseum, het KUMU, en beloofde ik hem cultuur in het vooruitzicht. Die volgende dag echter, besloot de bus die ik gehuurd had, dienst te weigeren. Alsof het noodlot vanuit Nederland was meegelift in mijn ouders handbagage, stonden we dus zoals bij iedere familievakantie weer een motorkap in te turen. Nadat het probleem was opgelost, was het echter inmiddels bijna weer tijd om de rest van het vliegveld op te halen en heb ik slechts de buitenkant van het museum kunnen laten zien.
Het bleef donker in Tallinn, geen sneeuwvlokje te zien. Maar in Otepaa was gelukkig alles stukken idyllischer en reden we in een volgeladen busje met drie generaties door die cliche kerstkaart, met wit bedekte bossen en daken. Op de hotelboerderij van Kulli’s broer (www.kunstimae.ee) werden we gestationeerd en hebben we vooral veel gegeten en gedronken. Mijn schoonfamilie was ook bijna voltallig, dus zaten we met een kleine 20 man, waarvan de helft heidenen, kerst te vieren. Op kerstavond zijn we naar een kerk geweest voor de koudste kerstviering ooit. God’s warmte is vooral symbolisch bedoeld, denk ik. Nu heb ik bij een normale viering al moeite met begrijpen wanneer er gestaan, gezeten en geknield moet worden, maar met het onbegrijpelijke gemompel van deze predikant leek het wel een gymnastische oefening, vooral bedoeld om die warmte waar we allemaal op zoek naar waren in jezelf te vinden.
De avond daarna gingen we voor het heidense kerstfeest, met Gluhwein en geroosterde worstjes aan een kampvuur in het bos. Ter integratie moesten we natuurlijk ook in de sauna en die duik in het ijswater maken.
Na kerst aldaar, gingen we weer richting Tallinn en was er de toeristische stadsroute, waarin ik ontzettend mijn best deed om mijn kennis over Tallinn ten toon te spreiden, maar Harold en Marieke hadden zich veel beter voorbereid en wisten me steeds met hun ‘Lonely planet’ te verbeteren. Ik had van alles in gedachten en wou nog een heleboel laten zien, maar ik had in mijn naieviteit geen rekening gehouden met de beperkingen, of tenminste, de aanpassingen die gemaakt moeten worden met twee kleine garnalen aan boord. Pieter en Ties hebben zich de hele vakantie voorbeeldig gedragen, maar ik had niet het gevoel dat ik ze overal mee naar binnen moest nemen. Voor Estse begrippen zijn ze nogal.. druk.
Ikzelf was nadat iedereen vertrokken was, redelijk tot zeer vermoeid en blij dat ik eens een avond vroeg naar bed kon. Ook blij dat ik eens een dagje aan het werk kon en met verstand op nul achter het computerscherm kon zitten, flashfilmpjes in elkaar te pielen. As maandag vertrek ik voor twee weken naar London om daar de rest van mijn collega’s te ontmoeten en wat cursussen te volgen. Nog meer flashfilmpjes pielen. Daarna ben ik voor carnaval weer in Nederland. Dus heimwee? Nee, niet echt. Krijg ik ook niet de kans voor.
