Nu goed, ik geef toe dat ik al een hele tijd niet geschreven heb. Terwijl er toch in de tussentijd biezonder veel gebeurd is. Ben alleen niet altijd even geinspireerd om achter dit schermpje te zitten.
Wellicht dat iedereen reuze benieuwd is hoe het met mijn moedertje in spe gaat. Welnu, uitstekend. Het gaat ook allemaal vanzelf. Het grootste gedeelte van mijn kant is gebeurd, het enige wat ik nu kan doen is bij tijd en wijle haar voeten masseren en boterhammen smeren om 6 uur ’s nachts. Ze doet het uitstekend, ik had zoin het begin wat twijfels over de grootte van haar buik, ik maar die is de laatste weken ontzettend gaan groeien. Wat dat betreft ben ik een neuroot, nu maak ik me druk of de veiligheidsgordel van de aukto niet te strak zit. Vergeef me, het is voor mij allemaal reuze nieuw en spannend. Kulli is wat dat betreft nuchterder dan ik, goddank. We gaan regelmatig voor onderzoek naar de dokter, en zij maakt zo nu en dan een kiekje van Maximus in wording.
We hebben ook een 3d scan gezien, en dat was reuze eng. Het romantische is er een beetje van af, omdat je een bruin monochromatisch beeld krijgt van een klein mensje wat me eerder deed denken aan de gruwelschilderijen van Giger. In feite werkt het hetzelfde als een echo, maar de dokter had me niet gewaarschuwd dat op de plek waar dat machientje de buik raakt er geen berekeningen plaatsvinden en je dus visueel een grote zwarte plek te zien krijgt. Ik kreeg dan ook werkelijk een hartverzakking toen ik de omtrek van de schedel zag met daarbinnen in een grote zwarte vlek. Het duurde even voor ik gekalmeerd was. Ik hoefde de dvd niet zo nodig..
Het grote voordeel is dat we nu in ieder geval weten dat ie mijn neus niet heeft. Daar is iedereen blij om.
Ondertussen vinden er overal verbouwingen plaats. Het vakantiehuis van Kulli in Elistvere word nu verbouwd en klaargestoomd voor de Nederlandse invasie rond eind juli. Het plan is om daar de laatste weken van de bevalling te gaan vertoeven. Ik ben er niet zo’n groot voorstaander van omdat het dichtstbijzijnde ziekenhuis een anderhalf uur rijden is, maar Kulli verzekert me dat dat allemaal wel zal loslopen en mochten er wat vliezen voortijdig breken dat we tijd genoeg hebben om naar Tallinn te rijden. Daar kijk ik dan wel weer naar uit, om met haar Lexus met 160 kilometer per uur naar Tallinn te scheuren. Ik hoop ook dat we aangehouden worden en ik net als in de film kan roepen dat ik een zwangere vrouw aan boord heb. Zodat we onder politiebegeleiding met loeiende sirenes de weg kunnen voortzetten.
Op Linnu Tee waar haar moeder woont en haar kantoor is, hebben we er een aantal tientallen vierkante meters tuin bijgetrokken en ingezaaid. Het is hier al weken 20 graden ( vandaag 28 ) maar geen wolkje aan de lucht, zodat we regelmatig de boel moeten besproeien. Ik heb er een hard hoofd in, en geloof nooit dat het die groene oase wordt waar Kulli van droomt, maar er kan altijd een paar kuub geel zand overheen voor een superzandbak voor Maximus.
Kulli wint ondertussen de ene prijs na de andere en inmiddels hebben al haar projecten al in jaarboeken en tijdschriften gestaan. Ze heeft een nogal prestigieuze prijs gewonnen voor beste interieur ontwerp van Estland en haar laatste hotel staat 46e geloof ik op de ranglijst van beste design hotels van de wereld.
Ik, uh, de carnavalskrant waarin ik illustreer is afgelopen jaar geselecteerd tot beste carnavalskrant van Nederland.
Carnaval voelt inmiddels als een eeuwigheid geleden maar de herinderingen schimmeren nog. Het was mooi. Ik heb carnaval heilig verklaard en die vier dagen per jaar moet en zal ik in Oudenbosch zijn. Kulli heeft het een keer meegemaakt en hoeft niet meer zonodig. Ze vond het verkleden dan nog wel allemaal interessant, ik zeer zeker omdat ik ieder fetisjisme van me op haar kon toepassen, maar de hoeveelheid drank die ermee gepaard gaat en de consequenties daarvan vond ze minder.
‘Oedje Wip raakt steeds verder van de top weg. Dit jaar voelde ik me daar redelijk verantwoordelijk voor omdat ik mijn idee van het broodrooster apparaat ondanks hevige protesten heb doorgedouwen. Het rookapparaat weigerde dienst, we hadden een slechte trampoline en het motto was zoals altijd weer heel slinks, maar minimaal terug te vinden. Ik weet niet eens meer welke plaats we hadden, ik verdring die dingen. Ben tot de ontdekking gekomen dat ik geen 18 meer ben, zoveel is duidelijk, was ik normaal op de dansvloer te vinden, nu spendeerde ik de meeste tijd bij het biljart met slap geouwehoer. The times they are a-changing. Volgend jaar sta ik met een kleine dreumes in mijn nek, ik heb er nu al zin in.
Mijn tweede bezoekje was met beider dames. Kleine Arie van Rene en Eef zag het levenslicht en we waren precies op tijd haar te feliciteren. We waren enkel voor het weekend in Nederland, maar het werd een monster marathon winkelen. Dag 1 heb ik vrolijk en enthouisiast meegedaan, maar na de binnenstad van Breda, Rotterdam en Amsterdam, was het lachen me inmiddels vergaan. Gelukkig was er ook tijd voor cultuur en zijn we naar paleis het Loo geweest. Wat hadden we een geluk, er was zelfs een fair met interieur ontwerp. Zelfs in de tuinen van het paleis was ik niet veilig en ook daar moest ik op sleeptouw door winkeltjes met prullaria..
Afgelopen week was ik voor 10 dagen en twee partijtjes in Nederland. Kulli zat in Duitsland voor een project en Katri was op schoolreisje naar Berlijn. Allereerst was er de trouwerij van Keesjan en Loes, wat een heerlijke fijne Brabantse aangelegenheid was. Ze zagen er beide schitterend uit en het feestje was tot in de puntjes verzorgd. Heb me uitermate vermaakt. De dag daarna moest ik van ons vader het dak op, maar zo beneveld als ik nog was, dacht ik opeens een hoogtevrees ontwikkeld te hebben. De dag verliep traag.. De rest van de week heb ik ons pa wat geholpen en me weer even kind van mijn ouders kunnen voelen. Nog bij Danai gebivakkeerd omdat ik een opdracht moest afmaken en her en der wat vriendjes en vriendinnetjes bezocht.
De week vloog voorbij, de vrijdag daarop was het de bruiloft van Willem en Ruth. Heb de kerkelijke inzegening gemist, maar was op tijd voor taart en bier. Het feestje was in de kerk, wat op zich heel bijzonder was, een paar banken waren verplaatst om de dj set te kunnen neerzetten. Heb me niet op de dansvloer gewaagd, omdat het tegelijkertijd ook een kunstakademie reunie voor me was en een boel mensen al tijden niet meer had gesproken, daarnaast was ik zo slim was geweest om bij de stomerij het pak van ons vader mee te nemen en zat ik zogezegd nogal strak in het pak.
Ben nog in Antwerpen geweest en met Carola even langs mijn kindje in Zoersel geweest. Ik had Boeike inmiddels ook al een tijd niet meer gezien, en die is mettertijd flink gegroeid. Geroerd was ik wel, toen hij uitbundig naar buiten stormde om me te bespringen, toch fijn als zo’n beestje je nog herkend.
Inmiddels zit ik weer in Tallinn en ben ik bezig om wat dingen af te werken. Binnenkort online, de nieuwe site van Kulli : www.saha.ee . Voor de rest zoals altijd druk bezig, weinig geld, veel plannen en te weinig tijd.
Het zal wel weer een tijdje duren eer ik in Nederland ben, binnenkort roepen de plichten van het vaderschap me, ik zie er nu al naar uit..
