Words seem inadequate Part II

MaximusinminimisII

Een kleine indruk

Slechts om een kleine indruk te geven hoezeer mijn leven veranderd is..

Nog geen maand geleden was ik op de bruiloft van Gabriel, mijn drinkebroeder te Tallinn, alwaar ik met Katri en haar hoogzwangere moeder als ware we Assepoester, bang om in een pompoen terug te rijden, om 5 voor twaalf vertrokken. Nu met onze August, ruim drie weken oud , zei een met trots vervulde vader, zijn we om elf uur de eerste gasten die vertrekken op het feestje van Reigo, een van mijn zeldzame Estse vrienden, omdat nu moeder en beide kinderen het geschoten hadden. Ik krijg bijna de indruk dat we altijd precies gaan als ik het net naar mijn zin begin te krijgen, want de Estse feestjes komen namenlijk nogal langzaam op gang. Ach ja, het had wel wat, terwijl wij aten schreeuwde August vanuit de kinderwagen ons toe dat hij ook honger had. Ons een weg banend door de Bugaboos en Maxicosies met onze Inglesina ( liefdevol de Julio genoemd ) op zoek naar een rustig plaatsje voor moeder en kind. Dus terwijl ik mijn zoon en moederlief naar de auto bracht zag ik in het schemerdonker dat er meerdere moeders hun heil buiten hadden gezocht, en met kinderen in de auto zaten die gevoed werden. The parties, they are-a changing.. Ik voelde me ontzettend dertig plus. Gelukkig moest ik nog een half-dronken, half-epileptische vrouw naar buiten slepen die zich had opgesloten in het toilet, zodat ik voor mijn gevoel toch nog op een spannend feestje was geweest.

En gelukkig was Katri er, en kon ik nog wat dansjes wagen met Kulli op de dansvloer, terwijl zij haar broertje bezighield in de zaal naast het feestgedruis. Toch wel fijn, om weer te dansen zonder die buik ertussen. Enerzijds is er reden tot treurnis en denk ik met weemoed terug aan de laatste feestjes waar Kulli en ik heen zijn geweest en waar we meestal elkaar naar huis moesten sleuren in dronkemansgelagen en dansten totdat het personeel ons vriendelijk verzocht te gaan omdat ze graag de vloer wouden soppen. Anderzijds is het ook mooi dat er een geheel nieuw hoofdstuk is aangebroken en het volwassen avontuur van een nieuw, ander leven met serieuze verantwoordelijkheden is aangebroken… Even kijken, meen ik dat?

Tot nu toe heb ik, hebben we, geen reden tot klagen. Ut jong slaapt buitengewoon goed, maar heeft net als vader zijn buien waarin hij zeer tot vreselijk vervelend is. Heeft vooral te maken met honger of gebrek aan aandacht.  Gister zijn we kiekjes wezen maken voor zijn Nederlandse paspoort en hij was biezonder onhebbelijk. Na een drama van drie kwartier, wat altijd uren lijkt te zijn, kom je aan bij de ambassade waarin we een keurige folder krijgen met alle eisen die ze verlangen bij een pasfoto bij een reisdocument. Het zullen ongetwijfeld kinderloze ambtenaren zijn die dit soort restricties verzinnen, anders komen ze niet tot die waanzin. Iedere ouder is blij als het kind stil zit, laat staan dat driekwart van het gezicht in beeld is, en het niet zichtbaar ondersteund word.. August krijg je niet scherp, zo klein als tie is, ongelooflijk hoe beweeglijk als dat het ventje is. Maar goed, het drama mag op herhaling, foto’s voldoen uiteraard niet..

Ik ben reuze trots op mijn mannetje. Maar Kulli laat zich gek maken door haar vriendinnen die ook net zijn bevallen en opscheppen over twee en een halve kilo en 9cm groei in een week. Naar mijn idee heb je dan buiten weten om een olifantenjong gebaard, maar Kulli ziet het als concurrentie. Gezien het uitgangsmateriaal wordt het geen gigant, noch een wiskundig genie, maar een heel mooi, pienter mannetje, een praktische poeet, zoiets. Of wellicht om zijn ontwerpouders te steunen wordt ie stiekem toch goed met cijfers, om pensioen en belastingen op latere leeftijd te regelen. Children are our future, nietwaar?

Het wordt in ieder geval een goede luisteraar, want in tegenstelling tot zijn moeder die na verloop van tijd opgeeft, blijven zijn oogjes wijd open en is hij stil en blijft hij intens kijken als ik vertel. Dat gaat ongetwijfeld binnenkort ophouden als hij doorheeft wat voor onzin zijn vader verkoopt, maar zoalang het duurt geniet ik ervan.

NB Overigens, voor de niet zo doorgewinterde computeraars, als je dubbelklikt op het sjapiter ‘ Words seem inadequate’ ( thank you Dani ) zijn er de foto’s van de eerste drie weken August. Probeer anders:

http://picasaweb.google.com/toonvugts/MaximusInMinimis

Begin August (us)

August is al bijna twee weken oud, en slechts nu vind ik pas tijd en wat rust om te schrijven. Nuja rust, was ik niet eerder zo fier over hoe geweldig het was dat ut jong slechts nu en dan bij honger zijn ongemak liet blijken, inmiddels is dat anders. Zijn volume is vertienvoudigt, als is zijn honger. Maar goddank ook zijn slaap. Hij heeft dezelfde behoefte als zijn ouders om indien mogelijk uit te slapen, dus in tegenstelling tot waar eenieder ons voor waarschuwde slapen we prima, meer dan voorheen eigenlijk.

Waarschijnlijk zijn we naar Nederlandse begrippen, de meest slecht voorbereide toekomstige vader en moeder ooit. Tenminste zo’n idee kreeg ik toen ons moeder door onze spullen struinde. Waar waren de rompertjes, en was er al bedlinnen? Bij het prompt daaropvolgende bezoek aan de baby-planet met haar moest ik ook bekennen dat ik ook geen idee had waar ze het allemaal over had. Een wieg en een wagen, wat meer wil dat kind dan? We hadden vooral veel kleren, genoeg om de gebroeders Berk alledrie tot hun vijfde te voorzien van zomer en winter outfit.

De bevalling zelf, zonder in al teveel details te treden, was, zoals Külli het betaamd, stijlvol. En dan wat mijn aandeel betreft, te laat. Onze August was de 26e juli uitgerekend en hij arriveerde pas de 29e. Ondanks alle verwoede pogingen van moederlief om de natuur een handje te helpen, met regelmatige bezoeken bij accupunturist, om alles precies op tijd geregeld te krijgen, bleef tie mooi zitten waar tie zat. Wat mij betreft een goed begin voor mijn zoon, om zich niet door allerlei externe factoren te laten manipuleren en gewoon op eigen plan door te koersen.

Moeders werd er alleen erg sjaggerijnig van, en toen het water uiteindelijk, beschaafd en bescheiden, buiten op het terras van een Georgisch restaurant, brak, ( waardoor we haast besloten hem dan maar George te noemen, omdat we nog steeds niet zeker waren van de naam ) besloot ze te stoppen met werken en maar eens naar huis te gaan om het een en ander af te wachten. Zo ’s avonds laat rond twaalven richting ziekenhuis gegaan. De kraamafdeling was waarlijk een spookhuis. Een lange gang waar alleen de nachtzuster een lampje aanhad. Het was een behoorlijk warme nacht, de deuren stonden open voor een vlaagje tocht, griezelige streepjes licht op het linoleum en uit al diezelfde deuren klonk geschreeuw. Hoge kreten, lange kreten, oerkreten en een vriendin in de hand die daar Pavloviaans op reageert. Om 02:40, volgens de gynaceoloog en 02:30, volgens de vroedvrouw, die overduidelijk hun klokken niet scherpgesteld hadden, kwam er een wonderlijk, klein, blauw schepsel ter aarde. Al die vakliteratuur die ik erop heb nageslagen, hebben het dan over het mooiste moment van je leven, en daar had ik ook op gehoopt, ik was er helemaal klaar voor, maar ik was vooral heel erg blij dat ze het beiden hadden overleefd. Vooral ik had doodsangsten doorstaan.

Recht nadat ik de placenta doorknipte, snelde er dan een stuk of vier assistentes binnen die het kind uit de armen rukken, meetorsen naar een andere ruimte en je achterblijft met een half comateuze vriendin en een placenta die zich opdringerig aandient. Bij terugkomst, wordt er een, ingewikkeld als een tortilla, kind in je handen aangeboden en ga je er maar ter goedertrouw van uit dat het de jouwe is.

Normaliter zou ik bij Külli gebleven zijn en de nacht op de familyroom samen hebben geslapen, maar omdat er die avond nog negen andere kleine Estjes geboren werden, waren de familyrooms bezet. Wel raar, om je vriendin achter te laten met ons kind, voelde niet helemaal goed, maar op de stoel mocht ik niet en vrouwen moeten standaard minimaal een dag in het ziekenhuis blijven naar goed Ests gebruik. Het was pas een uur of vijf, half zes toen ik het ziekenhuis verliet en ik heb voor het huis op het strand, in een wat roezige bui, samen met wat zoenende koppeltjes en strandjutters, genoten van de opkomende zon en een welverdiend sigaretje en biertje, dacht ik zo.

Tot zover mijn vaderlijke verantwoordelijkheden, want mijn ouders waren s’ ochtendsvroeg bij het krieken van de dag al in het ziekenhuis, terwijl ik nog in bed lag te ronken. Zelden zo moe geweest. Toen de hele happy family dan ’s middags bij elkaar was en ik en mijn dames juist daarvoor op het ziekenhuisbed de knoop doorhakte betreffende de naam ( wat met nogal wat gemengde gevoelens gepaard ging bij zuslief omdat zij het er helemaal niet mee eens was ) kon ik vol trots kleine August Johan Vugts aan opa en oma Vugts presenteren. Hij is vernoemd naar Külli’s opa aan vaders kant en heeft als tweede naam Johan meegekregen zoals ik van mijn vaders vader. Twee A.J. Vugts-en in huis dus, dat wordt nog lastig met de post.

Daarna is alles in sneltrein vaart gegaan, hoewel ik het idee heb dat mijn leven op dit moment zelden zo traag is gegaan. De wagens volgeladen en richting Ellistvere gereden, waar we nu nog steeds bivakeren. Mijn vader en moeder zagen er erg naar uit om nu eindelijk eens het Holiday House te zien waar ik altijd zo vol lof over was. Oh nee, dat is Külli. Ik heb het altijd over die verloren bouwval in groot muskietenland. Welnu, de muskieten zijn er nog steeds en worden naar mijn mening ieder jaar talrijker en gevaarlijker, maar die bouwval is absoluut een klein paleisje geworden. Nog niet helemaal af, de bovenverdieping mist wat ramen en doet wat Mormoons aan, nu alles nog in hout is, maar de benedenverdieping is redelijk bewoonbaar en heeft sinds kort een toilet, zodat we niet meer naar buiten hoeven voor de hudo.

Samen met ons vader en moeder, die ik sinds kort officieel opa en oma mag noemen, wat heel warm aandoet, wat aangepruld te Ellistvere. Met opa een nieuwe steiger gebouwd, omdat de oude, gebouwd door Külli’s vader, zijn beste tijd had gehad. Twee steigers, gebroederlijk naast elkaar, gemaakt door beide opa’s van kleine August. Ik heb het hart nog niet gehad om die vermolmde ouwe troep van opa Salum af te breken. Het staat best zo.

Oma Vugts had gehoopt op een boel was en strijkwerk, maar dat viel allemaal reuze mee. Gelukkig was er een moestuin die om aandacht vroeg en heeft ze in de mooie zonnige dagen, die er zijn geweest, kunnen ploeteren in de tuin. In de regen, zoals nu, is het een iets ander verhaal, dan is het vooral lezen, eten en slapen. Een beetje terug-naar-de-moederschoot-gevoel..

Words seem inadequate..

Maximus in minimis

Mooi en memorabel

Diezelfde avond, in de nacht van 28 op 29 juli, na de bevalling bevond ik mij in de diepe nacht of vroege ochtend, ook achter een scherm, hopende om wat mooie en memorabele teksten over een biezondere gebeurtenis te registreren , maar bij nalezing achteraf, verstandigerwijs besloten dit niet met de wereld te delen. Wat een magistrale nonsens komt er uit je, na een emotioneel gezien ontzettend beladen bezigheid en fysiek, idioot vermoeiende bezigheid. En dan te beseffen dat je zelf feitelijk niets hebt gedaan..

Nuja, ik heb een heel mooi mannetje gemaakt, in samenwerking met Külli. Gesammstkunst.Hij is deze wereld binnengetreden, vernoemd naar mijn en Külli’s opa: August Johan Vugts.

Moeder en kind maken het uitstekend. Hij groeit met de dag, kijkt de hele dag met grote verwonderde ogen rond, laat uitstekend van zich horen, slaapt net als zijn vader de hele nacht als een blok door en is daarnaast gek op moeders tepels.

Onze kraamperiode is te Ellistvere, Külli’s vakantiehuis. Het heeft geen zin om dat te googlen, want het is echt van God en alles verlaten, en zeer zeker van internet, maar wel een biezonder warm nest, met oma Salum en opa en oma Vugts. Ben nu met opa richting Tallinn gereden omdat hij morgen met het vliegtuig vertrekt na zijn vierde kleinzoon te hebben aanschouwd en een steiger en pad te hebben aangelegd. Morgen even een aansluitinkje regelen en zorgen dat ik in Ellistvere contact met de buitenwereld heb, zodat ik wat uitgebreider kan schrijven. Ben nu, nog steeds, moe..