Het is inmiddels half maart. Het schijnt lente te zijn. Ik merk er weinig van, die krokussen en narcissen krijgen het kopje niet overeind, omdat ze iedere dag weer bedolven worden onder een nieuwe witte laag.
Nuja, het is niet ernstig, soms is het slechts stuifsneeuw, soms natte, maar hoe dan ook, er is altijd sneeuw. Continu. Gewoon, de hele dag door. Het wil wel eens dooien, maar als je ’s ochtends wakker word, mag je weer sneeuwruimen, je blijft voortdurend buiten van plas naar wak springen. . Binnen is het overal bloedheet, buiten is het een troosteloze bende. Mama wou nog langs komen om met kleine August te komen spelen, maar ze heeft groot gelijk door niet nu maar ergens in de zomer langs te komen. Hier word je niet vrolijk van.
Ik ben er inmiddels aan gewend, ik kan er wel tegen ( zei hij dapper ), dit is mijn tweede winter. Ik ben inmiddels een veteraan.
Gisteren had ik officieus twee jaar verkering met Kulli ; 17 maart is de dag dat ik hier aankwam in Estland, wegens twist over de officiele datum, laat staan de locatie, dat wij elkaarvoor het eerst gezoend zouden hebben, is deze dag maar aangesteld als verkeringsdatum. Oma en Katri waren geregeld als babysit en wij twee gingen sinds 7 maanden weer eens met zijn tweetjes uit. We zijn wel vaker de deur uitgeweest, voor etentjes met deze en gene, maar het was nu voor het eerst echt fijn ouderwets een date met enkel ons twee.
Niet echt geevalueerd, meer gerealiseerd hoe mooi, goed en redelijk vlekkeloos alles verloopt. Twee prachtkinderen, prachtplannen voor de toekomst, waaronder een huisje bouwen. Het gaat eigenlijk, laten we eerlijk wezen, boven verwachting goed.
Nu ben ik ook nog eens gestopt met roken. Drie weken al. Dus dan word zo’n bewering van bovenstaande alinea alleen maar heuser. ( of nog ongeloofwaardiger. ) Na carnaval, niet eens echt bewust wegens het vasten, ben ik er mee opgehouden. Ik besefte ’s ochtendsvroeg na de carnaval, bij mijn ouders aan de koffie, in de smoor van talloze Camels en sjekkies die al voor mij, door mijn pa en de assistentes genuttigd waren, dat we ons eigenlijk vrij en moedwillig aan het vergiftigen zijn. Dat klinkt raar, zeker als je beseft dat ik dat 15 jaar lang heb gedaan, maar ik was het gewaar en echt beu.
Er zijn mensen die voor me hebben gebloed, om mij maar te laten stoppen met roken. Ik bied mijn oprechte excuses aan, aan die jongen aan die nog steeds ’s avonds gillend wakker wordt van een bezweette Danai die met onooglijke gebits beschermer hem de hoek van de ring indwingt. Ik had Danai beloofd te stoppen met roken als hij zou winnen met zijn Thai boks wedstrijd. Ik bleek net zo zwak als zijn tegenstander en gooide ook vrij snel de handdoek in de ring.
Ik ben er achter gekomen wat het hele geheim is van stoppen met roken. Gewoon niet roken! Een redelijke Dr. Phil uitspraak zoals mijn zusje zei. En ik kan het ook niet ingewikkelder maken dan dat. Ik heb een aangebroken pakje Marlboro in mijn auto liggen en het is geen Tantaluskwelling, zoals verwacht, maar een redelijk geruststellende gedachte, dat indien noodzakelijk ( Kulli oppert regelmatig dat ik er maar een moet opsteken met mijn immer fijne humeur ) ik aan mijn drug kan komen. But I won’t.
Natuurlijk is niemand geinteresseerd in het weer, noch mijn roken, en kan ik als mooie afsluiting melden dat mijn wonderkind het fantastisch doet. Het eet als een Rukvender, tergt inmiddels zijn ouders door niet meer om 11, maar om 7 uur wakker te worden en wil dan alleen maar spelen. De hele dag door. Het kruipt, alhoewel, het sleept zich als een gewonde soldaat, door heel het huis en waant zichvoortdurend Christopher Columbus . Tegen eenieder die in kleurrijk en pedagogisch speelgoed geinvesteerd heeft: mijn zoon wil slechts electriciteitskabels en afstandsbedieningen eten, kranten verscheuren en met kartonnen dozen jongleren. Wat dat betreft, heb ik soms het idee dat mijn nageslacht nogal op een hamster lijkt. Ware het niet, dat hij vele malen minder haar heeft..
