Zoals beloofd, nog wat plaatjes die op mijn camera vastzaten zonder kabeltje. Nog geen twee maanden in het nieuwe jaar en al wat kilometers erop zitten.
Absoluut, het rode plein met de St.Basil cathedraal in Moskou was groots, het Tetyev Museum met enkel Russische kunst was waarlijk fantastisch, hevig geinspireerd weer thuis gearriveerd, het gezelschap en het eten was heerlijk, ( Oezbekistaans: vooral veel vet).
Skieen in Zwitserland was geweldig, zolang de zwaartekracht met ons is, zijn we een aktief koppel. Bergbeklimmen zie ik Külli en mij voorlopig nog niet doen. Maar als je me vraagt waar ik nu echt van genoten hebt die eerste twee maanden, naast mijn vaike mees en het kneuterige familietje spelen met vrouw en koters, nog naast het feit dat ik lekker volop aan het illustreren ben dankzij of ondanks de crisis, dan was het toch Carnaval in Oudenbosch.
Ik heb ten opzichte van Kulli Carnaval heilig verklaard en gezien de religieuze achtergrond van het hele festijn is dat natuurlijk redelijk aannemelijk. Ik had ze graag meegenomen, om met haar en mijn zoon te pronken, maar dit jaar zat het er niet in. Je kunt zeggen wat je wilt, maar carnaval is toch een redelijke cultuurshock. Als ze er boven de rivier al moeite mee hebben, dan kun je er wel van uitgaan dat ze verhoudingsgewijs in Estland nog moeilijker los komen. Al dat bier en die herrie. En die luchten.. ik pleit voor wetswijziging; vier dagen vrijuit roken in cafe’s met carnaval. Dat allegaartje van deo, zweet, winden, shoarma, kots en haarlak, geef mij maar zware shag.
Los daarvan, fantastisch feest. En niet geheel onbelangrijk om te vermelden, de triomfantelijke terugkeer van ‘Oedje Wip! Na de blamage van vorig jaar waarin we in een pastelkleurig broodrooster door de straten reden om de Oudenbossche bevolking wat op te warmen, verschenen we nu met ons rijdend Aquarium, met bijbehorende luchtbellenmachine, waarin het publiek enkel betrokken werd doordat we ze met open mond langdurig aanstaarde vanuit onze vissenkom.
Ik als Portugees Oorlogschip, zo dacht ik, want uiteindelijk bleek dat een kwal te zijn, en niet de Duivelsvis die ik voor ogen had. Normaal gesproken zijn die optochten niet zo koud, omdat we immers altijd iets zwaars aan het rond sjouwen zijn, maar als je zo op een kar stil staat te wezen, dan is het vrij fris. Ik zag de zeepbellen voor mijn ogen bevriezen en kapotvallen op de vloer.
Binnenin Tivoli, was het zoals gewoonlijk weer zinderend. Poepetoown had het ons dit jaar biezonder gemakkelijk gemaakt, door wel zoals altijd mooi, maar ditmaal ongeinspireerd de straten op te trekken. Nadat zij vierde werden, viel ons het brons ten deel. Een mooi moment, toch wel.
Voor de rest was het een ontzettend mooi feestje. Overal bier gedronken, eitjes gegeten, slap geouwehoerd. Fijn. Tussendoor nog wat illustraties gemaakt en zo nu en dan wat geslapen.
Hoe leuk het ook was, ik miste mijn familietje. Vooral mijn kleine. Bij terugkomst bleek tie ook niet meer zo klein. In mijn afwezigheid kwam er gauw een tand door, kreeg hij een nieuwe beste vriend, en heeft ut jong leren kruipen. Alhoewel, het is meer tijgeren. Dus volgend jaar moeten ze gewoon allemaal mee..
