Ik zat eraan te denken mijn blog te gaan hernoemen, ik heb het de laatste maanden vrij weinig over Toon in Tallinn, maar August in Tallin allitereerd niet zo lekker, dus we houden het maar op de oude titel.
Immers, ik maak ook vrij weinig mee zonder hem. Mijn mannetje zit inmiddels zo in mijn systeem verwerkt, dat ik niet zo goed weet wat te doen zonder hem. Vorige week was ik voor een paar dagen in het Vaderland voor de verjaardag van mijn neefje en hoewel het heerlijk was om even mijn eigen dingen te doen, zonder georganiseer en geplan, vond ik het toch raar zonder hem.
Stil ook. Ik heb gemerkt dat ik in mezelf begon te praten sinds dat ik in Estland woon, niet alleen omdat ik het beste luister naar mezelf , maar ook om maar mijn Nederlands niet kwijt te raken. Met August heb ik het beste excuus en de mensen kijken je niet meer zo vreemd aan als ik nu met mijn vreemde brabbeltaal voorbij loop en August lijk aan te spreken. Hij praat ook gewoon in dezelfde brabbeltaal terug. Ut pruttelt en praat de hele dag. Zijn eerste woordje, of wat wij aannemen dat zijn eerste poging tot woordbouw was, is ‘ äita’ , Ests voor dankjewel. Wat had je anders verwacht, van een zoon van mij?
Külli is voor een paar dagen in Milaan en ik ben dus fulltime aan het vaderen de laatste paar dagen. Dodelijk vermoeiend. Mijn respect gaat uit naar al die single moeders en vaders die de klus in hun eentje moeten klaren. Wat een werk. En dan heb ik er nog maar een.
De dokter zei nog dat hij extreem energiek was, en dat dat waarschijnlijk kwam omdat hij zo licht is in vergelijking met andere babies. Die komen niet vooruit met al die ballast, maar onze gestroomlijnde August, met zijn, bijna 9 maanden, is net een klein zelfmoord commando’tje en schiet alle kanten op, klautert en klimt overal op om zodra hij zijn doel bereikt heeft alles te vernietigen wat hij aantreft. De aanslagen overleeft hij gelukkig, zijn doelwitten zijn voornamelijk stapelss cd’s, kranten en electronische apparatuur, vooral de telefoon is favoriet, maar hij heeft al een ruim assortiment aan gele, paarse en blauwe builen op zijn hoofdje. Alle keurmerk beschermpuntjes op de tafelranden en protectiehoedjes in de stopcontacten zijn voor hem vooral een uitdaging en mogelijke snack in plaats van een belemmering. Als het even stil is en je ziet hem niet, weet ik inmiddels al de strategische punten in het huis waar hij op zijn gemakje de jonge onderzoeker aan het spelen is en experimenteert met balans, momentum of elektriek.
Ik ben natuurlijk apetrots op mijn jong. Natuurlijk is tie sneller en beter dan al die trage Estse babies! Maar het is soms ook een beetje ongemakkelijk als er een vriendinnetje van Kulli met een leeftijdsgenootje langs komt en August min of meer die Michelin mannetjes en vrouwtjes terroriseert. Hij praat met ze en wil dolgraag spelen, maar de meeste, net blij dat ze hun evenwicht bewaren met zitten, deinzen terug en huilen om moeders.
Ik kan en mag niet klagen. Hij eet alles, en veel, huilt nauwelijks, is wat opstandig in de nacht omdat hij liever speelt dan slaapt, maar ut lacht de hele dag en naar iedereen. Afgelopen vakantie in de Dolomieten, In Italie, waar ik na slechts 3 dagen skieen mijn knie verrekte en daardoor helaas fulltime babysit was terwijl Külli de rest van de week de bergen kon afsjeesen , heb ik vooral veel doppio espresso’s gedronken op terrasjes terwijl de serveersters met August speelde en ik rustig mijn boek kon lezen. Het is zo een grote flirt, met zo’n grote smile, dat hij iedereen inpalmt en aan het werk zet.
Op de terugweg in het vliegtuig zat ik naast een norse zakenman, die al wantrouwig en vermoeid keek toen ik met kind naast hem ging zitten, totdat hij zag dat August als een blok in slaap viel bij opstijgen. Na de landing zat ik ontzettend te hannesen met Baby Bjorn en kind. Ik duwde hem, eigenlijk ongevraagd, August in zijn handen zodat ik dat complexe Zweedse apparaar kon aantrekken en toen ik mijn zoon terug wou, zag ik die zelfde norse man in welke taal dan ook, heel geduldig en lief praten, terwijl August terug brabbelde en lachte. Het zullen de hormonen wel zijn, maar ik word heel gelukkig als ik zie dat mijn zoon, zo jong als dat tie is, mensen blij kan maken. Het koste me moeite mijn zoon terug te krijgen, en ik hoop dat die glimlach die de man had, de hele dag is gebleven.
Over een jaar of zestien zal hij ongetwijfeld meer mensen verdrietig maken, ik schat in, vooral zijn ouders en de meisjes, maar ook dat is maar tijdelijk en hoort er llemaal bij. Voor nu, is het mijn licht en leven en ben ik heel gelukkig en dankbaar dat ik samen met Külli zo iets moois gemaakt heb.
