Weet niet zo goed waar te beginnen, de vakantie in Dubai, de trouwerij van Marieke en Harold in Frankrijk of Jaanipaev.. Dubai was.. vooral heel heet. En daarom zo imposant. Ongelooflijk dat er in zo’n vreselijke hitte, zo ontzettend veel werk in korte tijd gedaan is. Luxueze kantoorgebouwen en penthouses letterlijk vanuit het niets, uit de woestijngrond gestampt. Kosmopoliet ook, had ik niet verwacht, aziaten, arabieren, caucasians, allemaal gebroederlijk naast elkaar om die torens van Babel te bouwen..Kulli was uitgenodigd door een klant van haar om zijn nieuwe appartement aldaar in te richten. Uiteraard moesten haar mannen ook mee en zodoende zaten we voor een kleine week in het Ritz Carlton op zijn kosten. Crisis, crisis, ik krijg er allemaal niet zo veel van mee.. Wat een genot, vijfsterren.. Wakker worden, de hele 100 meter naar het strand lopen om aldaar een bad te nemen, letterlijk badtemperatuur, niks verfrissende duik.. vijfsterrenontbijt, fantastische service, Kulli ging daarna de hele dag op stap met haar klanten en ik spendeerde de dag in het zwembad en de tuinen met August. Als hij zijn dutjes deed zat ik achter mijn laptopje nog wat achterstallige opdrachten te doen. Heerlijk. s ‘Avonds was het behelpen in de minibar, want er is uiteraard geen drank cultuur in de Emiraten.
Ik had gepland mezelf een pak te laten aanmeten in ‘ een Gulden Schaar’ aldaar door een fijnbesnord arabiertje in old Town, maar helaas zat dat er niet in. Old Town is niet zo old en het leven speelt zich vooral af in gigantische malls. Malls zo groot dat er er skiheuvels in gehuisvest zijn. Ik dacht het een en ander gezien te hebben in Amerika, maar dat viel een beetje tegen. Ik ben uiteindelijk dus half geslaagd, want de bediende in kwestie was fijnbesnord.
Na Dubai was het rechtstreeks door naar Parijs waar Kulli’s moeder en Katri op ons wachtte. In een moment van helderheid besloot ik met de trein naar Bretagne te gaan zodat we een beetje van het landschap konden genieten ( en ik een tukje kon doen in plaats van vijf uur in een rental car op de peage te toeren ) Schitterend landschap, absoluut, klein nadeel was wel dat we de rest van de week zonder transport in the middle of nowhere zaten, maar daarover later meer.
( Let ook op het maria kapelletje links, de zee en habijt in het midden en rene de deejay rechts )
Het huwelijk was fantastisch. zonder meer. Twee dagen lang, mijn kleine zusje zag er zichtbaar stralend uit en bij de familie Wouters is het goed toeven. De huwelijks plechtigheden op het strand zaten vol verassingen, onverwachts kwam er nog goed volk langs.. alle omstandigheden zaten mee. Het weer was schitterend, bij het ja-woord voer er een bootje over de zee in zicht, bij het eten zwommen de zwanen in het meertje gelieflijk naast elkaar. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een droomhuwelijk was en twee hele fijne feestjes.
Daarna hadden we gedacht nog een beetje rond te cruisen in de omgeving. Mijn ouders waren zo lief om mij de auto mee te geven zodat ik mijn familie tenminste kon transporteren, ik kreeg onderhands ook nog een spraycan ether mee, ‘ voor het geval hij niet zo goed startte.’ Ik had, met mijn ervaring, beter moeten weten, want na een dag toeren langs St. Malo en de Mont St. Michel ( die als kind zijnde zo’n indruk had gemaakt en waarvan ik vond dat mijn vrouwen en zoon het ook moesten zien ) begaf de auto het op de weg naar Caen. Op slag dood. Ik prijs de goden dat we exact op een kruising waren en ik de auto de berm in kon krijgen want tien meter verder was dat niet gelukt en had het hele verhaal wat ernstiger kunnen aflopen.
( let vooral op de reflectie.. )
Kulli kent dit soort avonturen. We zijn inmiddels een kleine tien jaar bij elkaar en het is niet de eerste keer dat we vakanties spenderen in garages, noch dat we weggesleept worden door een ambulance. We belanden in Beuzeville, niet zo pittoresk als het klinkt, maar gelukkig met een terrasje in het van God verlaten centrum alwaar ik mijn dames droptte en ik met mijn fabuleuze Frans en dito kennis van zaken probeerde de zaak weer rollend te krijgen.
Om een biezonder saai verhaal danig in te korten. Niks lukte, en nadat ik alsnog een rental car in een naburig dorp 30 kilometer verderop kon fiksen bracht ik mijn, inmiddels redelijk verbrande en een bietje beschonken familia naar Parijs. En zoals iedereen weet is het daar om tien uur ’s avonds laat prima zoeken naar een goedkoop hotel.. Gelukkig was die lijdensweg niet zo lang als ik had verwacht en troffen we er eentje. Nadat we geboekt hadden liep de man ook daadwerkelijk met het bordje ‘ complet’ naar de deur, zoals we al in tientallen andere plekken hadden aangetroffen.
De volgende dag reed ik terug naar mijn vrienden in Beuzeville en ging mijn Familia voor een dagje toeristisch Parijs. Uiteindelijk werd besloten om de auto richting NL te slepen want de prijzige reparatie die deze Franse slimmerikken in gedachte hadden was een beetje dubieus. Dus ik, met die gigantische hutkoffer die het in Dubai al had begeven onder het schier geweld van Kulli’s hoeveelheid schoenen, ingezwachteld met Ducktape, in de rustieke stoptrein richting Parijs.. Waar underground, en dat merk je ook pas op zo’n moment, geen functionerende liften noch roltrappen zijn, en je bloed, zweet en ruggewervels investeert om deze ‘precious cargo’ weer te retourneren. Bij het inchecken de volgende dag melde de baliebeambte ook doodleuk dat deze bagage niet meekon om dat hij twee keer zo zwaar was als de toegestane hoeveelheid, en we als zigeuners alles in de handbagage verstopte en drie lagen kleding droegen over elkaar om alsnog alles mee naar huis te krijgen..
( Marc & the happy family in Parijs )
We kregen nog een klein presentje mee op Charles de Gaulle Airport. Na de voorzichtige pasjes, het zwalken en de niet geheel uitgekiende dronkemansdans die August ons presenteerde, kan hij nu echt zelfstandig lopen en rennen.
Wat mij brengt op Jaanipaev, de Estse nationale feestdag, want die avond eindigde op de intensive care en moeders met krukken. We waren bij vrienden, zoals gewoonlijk ergens in the middle of nowhere. Het feestje kwam maar niet echt van gang, zo vond ik, dus om de feestvreugde te verhogen, zo dacht ik, jutte ik iedereen op om de trampoline van de buren te jatten. Een joekel van een ding, maar een half uurtje later stond ie bij ons in de tuin. En het was ook reuze gezellig, maar naar mate de avond vorderde en er meer en meer consumpties genuttigd werden, werd het reactievermogen wat minder, de boel wat baldadiger, sprong ik erbij en brak Kulli haar enkel.
Ze loopt nu inmiddels twee weken op krukken, en ik ben fulltime vader en verpleger als boetedoening. Nog drie weken te gaan. Mijn verjaardag had ik als romantisch weekend voor ons drietjes gepland in Padaste Manor, een luxe design hotel in Muhu, een eilandje van Estland, het Friesland van Estland zogezegd. Maar in plaats van arm in arm door het natuurschoon te struinen, heb ik twee dagen lang de rolstoel met Kulli en August door het slik en kiezel lopen duwen. Had ook zijn charme.
Padaste Manor is redelijk chique de friemel, en het restaurant had een fantastische akoestiek. Dus na het voorgerecht werd ons vriendelijk verzocht de overige vier gangen in onze suite voort te zetten met ons luidruchtig kind. Hij huilt niet, maar hij wil zo graag communiceren met iedereen.. Had ook wel wat, in onze grand suite aan tafel, en om de haverklap kwamen er serveerstertjes met grote schalen en flessen binnen. De volgende dag kwamen er wat vrienden langs en zijn we gaan barbecueen aan het strand. Ik heb niet zo’n slecht leven..
