Mijn kleine man is naast heel lief ook heel lomp. Mochten mensen zich afvragen wat ik in godsnaam heb toegevoegd aan dit mooie mannetje, dan is dat waarschijnlijk een buitengewoon talent voor ongelukken vinden en overleven. Voor de rest twijfel ik ook regelmatig of deze kleine Arier eigenlijk wel genen van zijn vader heeft.
Afgelopen week, na een geslaagd experiment voor de eerste keer een ochtend naar de kinderkresj, vol vertrouwen August meegegeven met een vriendin van Kulli om samen met zijn grote vriendin Josephine, liefkozend ‘ Fiene ‘ genoemd te gaan spelen. Papa was in zijn nopjes omdat hij dacht een ochtend vrij te hebben en ongestoord aan het werk kon gaan. Ijdele hoop, uit een paniekerig telefoontje vernam ik dat mijn kleine man vertikte om omhoog te komen na een ietwat ongelukkige val van de schommel. Een val die hij honderd keer eerder doet en honderd keer overleefd, maar in dit geval was hij niet van plan om omhoog te komen.
Ben regelrecht terug gereden en vanuit daar naar het ziekenhuis. Nu heb ik al eerdere ervaringen met ziekenhuizen hier gehad en ik kan je vertellen. Ik vind het geen pretje. De zorg hier is treurig. Staatszorg uiteraard. De gebouwen zijn tragische betonmassa’s met mensen die volgens mij niet op papieren, maar enkel op sjaggerijn geselecteerd worden. Particulier vind je hier natuurlijk alles: hi-tech plastische chirurgen heb je hier meer dan tandartsen, maar als je dus met gewond kind naar de eerste hulp gaat, ben je overgeleverd aan het lot. Voordat je de impressie krijgt dat de vloer vol ligt met bloeddoorweekt stro en de melaatsen vastgeketend, het valt uiteraard wel mee, maar mocht mijn familie iets serieus overkomen dan vlieg ik linea recta naar nederland waar steriliteit serieus genomen wordt. Om een heel lang verhaal danig in te korten: August, toch geen flauwe vent in het algemeen, heeft heel het ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd. Een paar weken geleden namen we hem mee naar onze biezonder vriendelijke ( particuliere ) tandarts en gaf hij geen krimp, vond hij alle tangen en pincetten buitengewoon interessant en liet hij gedwee alles toe, maar hier werd hij hysterisch van de rontgen alleen. Prognose was een spirale fractuur, waarbij hij uit voorzorg ingegipst word voor drie weken. Tamelijk onschuldig: ‘ de beste breuk die je kunt hebben’
Hij en met hem zijn vader, werden ronduit gek van die veelvoud van oudere witgeklede vrouwen die hem liefdeloos vastgrepen en plat op een bank drukte om in te gipsen. Ik ben de taal niet machtig, maar ze begrepen vrij snel dat vaders daar wat moeite mee had toen ik hem uit hun handen rukte. Ik hield August vast die inmiddels hysterisch ontroostbaar was toen nurse Ratched met een spuit kwam aanzetten om hem, zo zei ze, gerust te stellen. Met het beste slechtse Ests wat ik kon verzinnen heb ik haar , vrij universeel, duidelijk gemaakt om het kalmeren aan mij en niet aan chemicalieen over te laten. omdat ik ander haar hoofd eraf zou bijten.
Kortom het was een drama. Een luidskeelse dramatische opera. Blij dat we dat hebben gehad, kunnen we het afvinken en door.
Hij zit van lies tot teen in het gips. Kan geen kant uit, enkel op kruipniveau alsof hij weer 1 is. We zijn nu inmiddels op dag vier. August vind het fantastisch. Iedereen komt met cadeautjes langs, en hij mag nu veel meer film kijken dan voorheen. Hij moet zich nu op een vierkante meter vermaken, inplaats van dat we hem de hele dag achterna rennen en vind zodoende eindelijk de rust om eens een puzzel af te maken of zelfs een spelletje memory te spelen. Slapen is nog een puinhoop, zodra hij gaat verliggenmet die 6 kilo extra wordt hij wakker en zodoende laat hij ons alvast weer wennen aan die slapeloze nachten die komen gaan met Koriander…
