Vandaag is mijn dochter officieel twee weken oud. Vers uit de pers. ( Ik schrijf het neer en ik vind het werkelijk waar een briljante woordspeling. Jammer dat ik het niet eerder bedacht. )
Leene is prachtig geboren. Moederlief had zich helemaal bekeerd tot de yoga en was er van overtuigd dat deze keer alles met slechts enkel wat oerkreten en erkende baringsposes gepaard zou gaan. Ben een keer meegeweest naar de yoga parenclub waar een tiental vrouwen met hun onwennige mannen, waaronder ik , heel serieus op gigantische ballen mee ronddobberde en klinkerklanken uitstootte. De swami in charge onderwees ons wel in wat pijnpunten en bijbehorende, kalmerende massage zo nu en dan, maar was vooral bezig om de bestaande medische kennis onderuit te schoffelen en haar boek te promooten. Kortom, ik had er weinig fiducie in.
Maar wat ik in het ziekenhuis heb mogen aanschouwen was indrukwekkend. Natuurlijk was de nieuwigheid eraf voor me, wist wel wat er zo ongeveer te verwachten stond, maar dit keer heeft Kulli alles op eigen sterkte en zonder verdovingen gedaan. Mij, met de natte washandjes en naast haar meepuffend niet meegeteld uiteraard.
‘s Ochtendsvroeg werd ze wakker en voelde dat kleine Koriander aanstalte maakte. Diezelfde nacht kwam het eerste pak sneeuw ( waarvan nog vele, vele volgde en hoogstwaarschijnlijk zullen blijven volgen tot zo ongeveer half juni.. ) We hebben ons geinstalleerd in de baringsruimte en als een soortement van oermoeder heeft ze het hele klusje in haar eentje geklaard in zo’n kleine vier uur. Ik ben echt reuzetrots op haar.
We hopen dat Leene de grap onthoudt en het ons later nog eens verteld.
Leene Vugts is haar naam en ze is uiteraard biezonder mooi. Wat kan ik er over zeggen?
De afterparty was iets minder leuk. Leentje had wat last van geelzucht en zodoende zijn moeder en kind in het ziekenhuis gebleven voor een paar dagen waar moeders vooral veel gerust heeft en dochterlief wat uren in het solarium spendeerde.
Leentje is feeling a bit blue.
Niet zo heel leuk voor opa en oma die speciaal waren overgekomen. De dag nadat ze al weer terug in NL waren mocht Kulli pas het ziekenhuis uit. Ik heb vooral veel op en neer gereden en opa en oma hebben veel gespeeld met d’n August.
Die zijn jongste zusje net zo leuk en vervelend vindt als zijn oudste. Hij is vooral blij dat hij weer op mama’s schoot kan zitten nu die buik weg is.
Tot zover, snel meer.
August was ingelicht, maar hoopte desalniettemin nog op een broertje.
