Het gaat naar omstandigheden goed. We hebben met de kinders een weekje Nederland, dat wil zeggen, Drie Weikes, gedaan met nieuwjaar, en dat was in zekere zin een medisch verantwoord kuuroord-tripje. Leentje heeft vooral buiten in het zonnetje gestaan, in wat voor ons Esten zeer aangename temperaturen waren. De zon, een verschijnsel wat ik ook niet meer had aanschouwd sinds begin september, deed wonderen met het billirubin gehalte in haar bloed en ze ziet niet meer gelig. August had het fantastisch naar zijn zin met de neefjes en ik en Kulli hadden het lekker rustig omdat de familie de hele tijd met Leentje wilde spelen.
Jammergenoeg was bij thuiskomst in Tallinn het minder goed gesteld en zijn we de eerste weken van het nieuwe jaar ingegaan met eenzame opsluiting op het appartement omdat iedereen snotterziek was. Vooral August. We hebben het wat dagen aangekeken om daarna maar op medicijnen over te stappen. De arme jongen kon niet meer praten omdat hij enkel de hele dag zijn keel schor hoestte. En sjaggerijnig dat hij was.. Maar ook zielig… Het was gewoon schreinend om ut jong zo dagen achtereen broos te zien zitten, dat ik geen discussie meer voer met moeders over een gebrek of een teveel aan mutsen, wanten of dassen. Een wat leek, eeuwige dialoog die we voorheen voerden bij het aankleedritueel, voordat we naar buiten gingen. Maar wellicht dat ik met mijn gematigde zeeklimaat achtergrond het weer hier soms wat onderschat.
Mijn dagen waren een aaneenschakeling van binnenzitten, boodschappen doen, tijgerzalf, heksenthee, vodkasokken, ganzenvet en kippesoep. En het ziet er naar uit dat het ergste voorbij is. Hoewel, in de tussentijd hebben we wel een monster gecreerd. Want er was zo weinig dat je met hem kon doen, dat er niets fijners was dan om samen met hem opgevouwen in een dekentje ruikend naar Vicks en ganzevet, een boekje te lezen of een filmpje te kijken. Vooral dat laatste. Was ik net zo blij dat de hele Cars-rage af en over leek te zijn voor hem, brengt Pixar een dvd uit met avonturen van Matu ( ‘ Takel ‘ voor de Nederlandstalige ouders onder ons ) die ik met mijn stomme kop als verrassing voor hem meeneem. En meer voor mijn eigen geestelijke gezondheid dan de zijne, heb ik maar een legio andere dvd’s ingeslagen die ik in ieder geval zelf kan verdragen. Met dien ten gevolge dat ik ook nu Woody en Buzz niet meer kan uitstaan.
Leentje heeft zich al die tijd goed geweerd. Ze zat voor een paar dagen met een dichte neus en at nauwelijks, maar ook dat is weer aan het bijtrekken. Nu moet ze zich vooral weren tegen haar broer. Die is erg blij met de komst van zijn kleine zusje. Is er continu mee bezig, wil haar tillen, aaien, kussen, kroelen, voeden, kortom, het is zijn favoriete nieuwe stukje speelgoed. Maar hij kan er ook opeens beu zijn en dan is het er net zo achteloos mee als een stuk speelgoed. Dus, ik en moeders houden hem nauwlettend in de gaten als hij quality time met zijn kleine zusje heeft en haar belaagt met een stuk duplo of auto. Maar we hebben weinig te vrezen, hij is oprecht leuk met haar. Is ook niet zo moeilijk, want ze lacht continu en is lekker druk bezig met haar push-ups. Alsof ze zich al aan het voorbereiden is om haar broer binnenkort aan te pakken. Ze is, bij gebrek aan de echte, het zonnetje in huis, eet en slaapt lekker door. Ze doet het buitengewoon goed.
Ik had van Danai een cadeautje gekregen, alsof hij juist had ingeschat dat ik drie weken aan huis gekluisterd zou zitten. De complete serie en alle seizoenen van ‘ 4400 ‘ . Redelijk verslavend, er zou een waarschuwings sticker op moeten zitten. Fijn, iedere avond 2 of 3 episodes kijken met mijn meisjes als August te bed ligt. Het enige wat je kunt doen met buiten 2 meterhoog sneeuw en -18. Deze waanzin lijkt niet te eindigen. Terwijl ik schrijf, sneeuwt het buiten weer.
Voor de rest houden we ons bezig met wat losse projectjes en onze heilige graal, het eigen huis. Een nieuw plan is geformuleerd, de tekeningen zijn weer aangepast en we zijn er nu stellig van overtuigd dat het deze keer wel gaat lukken. Ik kan niet wachten. Ik hoop volgend jaar te kunnen overwinteren op iets ruimere schaal.
