Pink bear, blue chair
Ja, inderdaad. De tijd vliegt. Vooral als je het naar je zin hebt. Of niet. Dan ook. Laten we het er op houden, dat ik inmiddels ondervonden heb, dat met twee kleine kinderen, een puber en een werkende moeder, tijd het meest kostbare is wat je bezit. Of zoals mijn goede vader het zo mooi kan verwoorden: ‘ Kinderen? Ja leuk, maar je doet geen klote..’
Ik heb daar inmiddels wel vrede mee. Kulli en ik zijn niet echt twee-verdieners. Ik ben meer een mee-verdiener. Een paar uurtjes les in de week op de middelbare school, zo nu en dan wat leuke of saaie projectjes, die altijd onmiddelijke aandacht nodig hebben in verband met onmogelijke deadlines, mijn schilder / koffieclubje .. het zet niet echt zoden aan de dijk. Het is niet eens de kaas op de boterham, het is eerder de sla, de garnering zeg maar.. Het valt een beetje in het niets met hotels, restaurants en malls, bedolven onder prijzen in Estland, Ukraine en omstreken.. Ze heeft vanmiddag geluncht met de presidentsvrouwen van Estland en Roemenie, omdat die zo graag meer wilden horen over haar werk. Dat soort kaliber praten we over.
De keuze voor mij om meer te vaderen dan te gaan werken was dus zeg maar duidelijk en gerechtvaardigt. En ik doe het met veel plezier, maar heb het de afgelopen maanden wel pittig gehad. Niet zozeer de kinderen, eerder het weer. Estland was dichtgesneeuwd. Van november tot vorige week.. Een half jaar lang met vijf man, nee erger, 3 vrouwen en twee mannen, opgesloten op 67 vierkante meter..
Ijs, Oma, Kulli, August, ijs.
De kou viel wel mee, daar kun je je op kleden. De hitte binnen was ernstiger. Want al die gekke Esten stoken hier alles loeihard op. En ze blijven hier ook gewoon stoicijns overal met de jas aan en muts op zitten. Als ik van buiten een winkel of auto binnenstapte, kreeg ik het idee dat ik uit elkaar zou spatten door het onmiddelijke temperatuur verschil. De sneeuw is hier sinds een paar dagen geleden begonnen te smelten. Net op tijd ook, want ik was goed op weg om stapelgek te worden.
Wir jin
Ik ben het land wel even ontvlucht in Februari. Ik ben een kleine 10 dagen naar Nederland geweest voor de heilige graal. Carnaval. Het was een fantastisch feest dit jaar. Voor beeld, check http://www.oedjewip.blogspot.com/ Natuurlijk helpt het als je weer eerstes wordt met de optocht, maar los daarvan was het een geweldige week met veel bier en oude vrienden. August was met me mee en ondanks dat hij het hele concept niet zo goed begreep en wat moeite had met de verkleedpartijtjes, vond hij het geweldig om er even tussen uit te zijn en met zijn neefjes te kunnen ravotten. SuperOma en -opa waakte en zorgde over het hele stel en ik en mijn zusjes konden onbezorgd de hele carnaval ons eigen gang gaan. Alsof we weer even achtien jaar waren en geen verantwoordelijkheden hadden.
Zwam met neefjes
Bij thuiskomst in Tallinn was die kutsneeuw er nog steeds. Bovendien hadden we naast de eerste prijs ook nog een stapel Nederlandse bacillen meegenomen waar al onze meisjes ziek van werden. Het ergste is er vanaf, maar Leentje heeft het goed te pakken gehad, dat was best eng. Volgend jaar gaan we natuurlijk weer, maar bij thuiskomst eerst een paar dagen in quarantaine..
Maart 2011
Van lente-achtig Nederland weer terug naar wit Estland dat was een harde klap. Het zal mijn warmbloedige Nederlandse aard wel zijn, maar ik zat er echt door heen. Word je wakker. Weer sneeuw! Ik werd er gek van. En heel chaggerijnig. Vraag maar aan Kulli.
Maar goed, op die lelijke ijsbergen in de hoeken van de straat na lijkt het wel echt lente. Het is een beetje dubbel, want nu openbaart het land zich op haar lelijkst. Al het vuil, de rotzooi van de afgelopen maanden die lukraak werd weggegooid en iedere dag wel bedekt werd met een verse laag sneeuw, laat nu zichzelf zien. Maar er word hier hard gewerkt, goed gepoetst en gewoonweg het feit dat je nu kunt lopen waar je wilt en niet meer de platgetreden paden van de mensen voor je hoeft te volgen, dat is een zaligheid.
Prijs de dag niet eer het avond is, maar de vooruitzichten zijn positief. Veel zon en we zitten al zo rond de +5 overdag! Dappere krokussen steken hun kopje fier omhoog, alleen de vogeltjes lijken nog wat verward. Er zijn er ook heel wat verdwaald denk ik.
Protect the flowers!
Wat mij betreft, is het leven op dit moment dus nu fantastisch. Afgelopen weekend lekker in de tuin gewerkt, met muts op, dat nog wel, maar we krijgen allemaal weer zoetjes aan een kleurtje op die lijkbleke gezichtjes van ons. Moeders die prult in moeder aarde en werkt in de composthoop, haar zwarte goud. August en ik aan het klussen aan onze Piet Hein Eek boomhut, Leentje in de kinderwagen in het zonnetje..Voorwaar de Lente is begonnen!
Work drawing by Ants Salum, rendered by August Johan Vugts
Wat de stemming nog meer verhoogd is dat we vandaag ook te horen hebben gekregen dat we onze bouwvergunning kunnen ophalen. We mogen bouwen! Eerst veel afbreken, maar daarna, aannemertje zoeken, hup, fundamentje leggen en muurtjes metselen. Moet wel allemaal snel gebeuren natuurlijk, want voor dat je het weet gaat het hier weer sneeuwen.. Ik ben door het dolle, ga dit weekend beginnen met ruimen.. Als dit huis eenmaal staat, dan heb ik eindelijk echt een plek in Estland. En een tuin.. Die hond volgt vanzelf, en dan vallen we vanzelf in de categorie Huisje, Boompje, beestje waar ik zo graag bij wil horen.
Zusjes
Voor de rest.. Leentje doet het biezonder goed, onderneemt al dappere pogingen om te kruipen. Men zegt dat ze op mij lijkt, maar dat verschilt van dag tot dag. Ze lacht wel iedere dag, de hele dag, is echt biezonder vrolijk. Een blij kind en slaapt en eet uitstekend. Daar hebben onze kinderen nooit zo veel moeite mee, slapen.. Het blijft August’s favoriete speelgoed, ze zal zich wel ontwikkelen tot een hele harde tante, die voor niets of niemand bang is, want ze vind haar broer’s draken en haaie-imitaites prachtig en kirt werkelijk van plezier als August haar op een onbewaakt ogenblik van de bank sleept om met haar te knuffelen of te stoeien.
Het maakt het het allemaal wel waard..
