Een van mijn meest slechtste, of beste, eigenschappen is mijn onfeilbaar vertrouwen in mensen en techniek. Daarom save ik nooit tijdens mijn werk, noch als ik mijn blog aan het typen ben. Zodoende, waarlijk een paar Aviertjes literaire hoogstandjes afgelopen week verloren op een van die mooie zeldzame avonden dat ik alleen in huis ben en met een paar fijne koude halve liters achter dit scherm kon zitten.

De rest van mijn tijd word ingenomen door werk en August, die we tegenwoordig liefkozend ’Monster’ noemen, hoewel hij waarschijnlijk denkt dat zijn naam ’ Nee! August! ’ is.

We gaan het nu dus maar ’s ochtendsvroeg met een bakje koffie proberen, terwijl het monster slaapt.

Na Frankrijk hebben we nog een paar weekenden vakantie in eigen land gevierd. Feitelijk ken ik na drie jaar Estland enkel Tallinn, Ellistvere en de weg daartussen, dus op mijn specifieke verzoek, zijn we het binnenland en de eilanden van Estland gaan bezoeken. Allereerst gingen we naar Saaremaa, waar we uitgenodigd waren voor een weekendje Sauna bij vrienden. Saaremaa is Estland’s Friesland, redelijk eigen, eigen taaltje, eigen gewoontes. Iedere Est in Estland heeft een oude boerderij ergens veraf gelegen, van een opa of een overgrootvader waar ze zorg voor dragen en de hele zomervakantie bivakkeren. Een mooi weekend, met veel barbeque, drank en sauna. De hoogtepunten zijn altijd de benevelde, mistige ochtenden, dat iedereen opeens aandrang krijgt om met laarzen de wouden in te stappen en paddestoelen te gaan verzamelen. Het klinkt heel sprookjesachtig, maar het is een reuze ernstige taak voor de Est. Mijn hele familie kent de namen van zo’n veertig paddestoelen uit het hoofd, giftigheidswaarde en kooktijd. August inmiddels ook. Op de countryside loopt hij blij met oma mee en leert alles, plukt alles van de bosjes af, om het daarna gretig in de mond te steken, hij weet potverdorie ook nog welke hij moet laten hangen. Wat hij aan kruisbessen, pruimen, appels, wortels, aardappels en aardbeien op een dag wegwerkt is ongelooflijk. Oma heeft nooit zo’n wandeling met mij gemaakt, dus ik laat uit veiligheids overwegingen alles hangen. Hoewel mijn Rotterdamse vrienden die voet bij mijn ouders hebben gezet, wellicht zullen denken dat ik een fiere boerenjongen ben, moet ik bekennen dat ik feitelijk echt wel een cityboy ben. Ik vind het fijn als mijn voedsel voorverpakt is en een geldigheids datum heeft. Ik heb mijn dagelijkse dosis aan kleur en smaakstoffen nodig.

August niet, de jager verzamelaar in hem gaat het nog slecht krijgen als hij volgende week op de Drie Weitjes zit, met 1 pereboom in de pedok..

Overigens, potentiele en aspirant ouders. Vergeet Babybjorn! Ga voor TM. Een obscuur merk, dat wel, ons moeder heeft het voor een tientje bij de kringloper weggekaapt, maar het is echt een fantastische vinding. Met het kind op de rug, op ooghoogte, heb je je handen vrij en kun je geweldig wandelen. Nadeel in dit geval is dus, als je door de Estse wouden loopt dat hij continu om zich heen zit te graaien en je na een ochtend met een pekkige nek vol pruimen en appels thuiskomt.

We hebben al eens om 1200 uur ’s nachts op de eerste hulp gezeten met ons nageslacht, toen we na een lange zoektocht, toch echt de batterijen van de afstandsbediening niet konden vinden. We vroegen ons al af waarom hij zo druk en energiek was. Ondanks de verzekering dat het toch echt geen kwaad kon ( waarvoor nog dank, Harold ) toch maar naar het ziekenhuis gegaan om een rontgen te maken, waaruit uiteindelijk bleek dat er niks aan de hand of in de maag was. Leuke anekdotes waar later pas om gelachen wordt.

We zijn ook nog een weekend met het voltallige team van Saha IN op familieweekend geweest. Prangli is een klein eilandje, een uurtje van het vasteland vandaan, waar eens in de paar dagen een klein bootje naar toe voert. Werkelijk, Chinese bootvluchtelingen hebben het beter, ik miste enkel de geiten en de kippen. Het eiland was ooit een Russische basis, het heeft wat olie en ligt strategisch tussen Finland en Estland, dus er staat overal wat oud schroot en wat verroeste boten aan de kust.

We overnachtten bij de grootouders van Ketsia, waar we in een leegstaande boerderij op de kampeerbedden lagen. Wederom, veel drinken, spelen meej ut jong, barbequen, wandelen en met een oude Russische jeep door de bossen scheuren. Naast het paddestoel jagen nog een mooie nieuwe ervaring meegemaakt door ’s avonds laat bij een betoverend mooie zonsondergang de visnetten uit te zetten. Goeie vangst, een paar roggen, forel en een verdwaalde aalscholver. Allemaal, behalve die laatste, fijn opgepeuzeld op de barbeque. Mooi weekend.

Inmiddels weer terug van een tien dagen durend avontuur van Toon en August met zijn tweeen in Nederland, waarover volgende keer meer..

Weet niet zo goed waar te beginnen, de vakantie in Dubai, de trouwerij van Marieke en Harold in Frankrijk of Jaanipaev..  Dubai was.. vooral heel heet. En daarom zo imposant.  Ongelooflijk dat er in zo’n vreselijke hitte, zo ontzettend veel werk in korte tijd gedaan is.  Luxueze kantoorgebouwen en penthouses letterlijk vanuit het niets, uit de woestijngrond gestampt.  Kosmopoliet ook, had ik niet verwacht, aziaten, arabieren, caucasians, allemaal gebroederlijk naast elkaar om die torens van Babel te bouwen..Kulli was uitgenodigd door een klant van haar om zijn nieuwe appartement aldaar in te richten.  Uiteraard moesten haar mannen ook mee en zodoende zaten we voor een kleine week in het Ritz Carlton op zijn kosten.  Crisis, crisis, ik krijg er allemaal niet zo veel van mee..  Wat een genot, vijfsterren..  Wakker worden, de hele 100 meter naar het strand lopen om aldaar een bad te nemen, letterlijk badtemperatuur, niks verfrissende duik..  vijfsterrenontbijt,  fantastische service,  Kulli ging daarna de hele dag op stap met haar klanten en ik spendeerde de dag in het zwembad en de tuinen met August. Als hij zijn dutjes deed zat ik achter mijn laptopje nog wat achterstallige opdrachten te doen.  Heerlijk.  s ‘Avonds was het behelpen in de minibar, want er is uiteraard geen drank cultuur in de Emiraten.

Ik had gepland mezelf een pak te laten aanmeten in ‘ een Gulden Schaar’  aldaar door een fijnbesnord arabiertje in old Town, maar helaas zat dat er niet in. Old Town is niet zo old en het  leven speelt zich vooral af in gigantische malls. Malls zo groot dat er er skiheuvels in gehuisvest zijn. Ik dacht het een en ander gezien te hebben in Amerika, maar dat viel een beetje tegen. Ik ben uiteindelijk dus half geslaagd, want de bediende in kwestie was fijnbesnord.

Na Dubai was het rechtstreeks door naar Parijs waar Kulli’s moeder en Katri op ons wachtte. In een moment van helderheid besloot ik met de trein naar Bretagne te gaan zodat we een beetje van het landschap konden genieten ( en ik een tukje kon doen in plaats van vijf uur in een rental car op de peage te toeren ) Schitterend landschap, absoluut, klein nadeel was wel dat we de rest van de week zonder transport in the middle of nowhere zaten, maar daarover later meer.

( Let ook op het maria kapelletje links, de zee en habijt in het midden en rene de deejay rechts )

Het huwelijk was fantastisch. zonder meer.  Twee dagen lang, mijn kleine zusje zag er zichtbaar stralend uit en bij de familie Wouters is het goed toeven.  De huwelijks plechtigheden op het strand zaten vol verassingen, onverwachts kwam er nog goed volk langs.. alle omstandigheden zaten mee. Het weer was schitterend, bij het ja-woord voer er een bootje over de zee in zicht, bij het eten zwommen de zwanen in het meertje gelieflijk naast elkaar.  Ik kan niet anders zeggen dan dat het een droomhuwelijk was en twee hele fijne feestjes.

Daarna hadden we gedacht nog een beetje rond te cruisen in de omgeving. Mijn ouders waren zo lief om mij de auto mee te geven zodat ik mijn familie tenminste kon transporteren, ik kreeg onderhands ook nog een spraycan ether mee, ‘ voor het geval hij niet zo goed startte.’  Ik had, met mijn ervaring, beter moeten weten, want na een dag toeren langs  St. Malo en de Mont St. Michel ( die als kind zijnde zo’n indruk had gemaakt en waarvan ik vond dat mijn vrouwen en zoon het ook moesten zien )  begaf de auto het op de weg naar Caen. Op slag dood. Ik prijs de goden dat we exact op een kruising waren en ik de auto de berm in kon krijgen want tien meter verder was dat niet gelukt en had het hele verhaal wat ernstiger kunnen aflopen.

( let vooral op de reflectie.. )

Kulli kent dit soort avonturen. We zijn inmiddels een kleine tien jaar bij elkaar en het is niet de eerste keer dat we vakanties spenderen in garages, noch dat we weggesleept worden door een ambulance.  We belanden in Beuzeville, niet zo pittoresk als het klinkt, maar gelukkig met een terrasje in het van God verlaten centrum alwaar ik mijn dames droptte en ik met mijn fabuleuze Frans en dito kennis van zaken probeerde de zaak weer rollend te krijgen.

Om een biezonder saai verhaal danig in te korten. Niks lukte, en nadat ik alsnog een rental car in een naburig dorp 30 kilometer verderop kon fiksen bracht ik mijn, inmiddels redelijk verbrande en een bietje beschonken familia naar Parijs.  En zoals iedereen weet is het daar om tien uur ’s avonds laat prima zoeken naar een goedkoop hotel.. Gelukkig was die lijdensweg niet zo lang als ik had verwacht en troffen we er eentje. Nadat we geboekt hadden liep de man ook daadwerkelijk met het bordje ‘ complet’ naar de deur, zoals we al in tientallen andere plekken hadden aangetroffen.

De volgende dag reed ik terug naar mijn vrienden in Beuzeville en ging mijn Familia voor een dagje toeristisch Parijs.  Uiteindelijk werd besloten om de auto richting NL te slepen want de prijzige reparatie die deze Franse slimmerikken in gedachte hadden was een beetje dubieus. Dus ik, met die gigantische hutkoffer die het in Dubai al had begeven onder het schier geweld van Kulli’s hoeveelheid schoenen, ingezwachteld met Ducktape, in de rustieke stoptrein richting Parijs.. Waar underground,  en dat merk je ook pas op zo’n moment, geen functionerende liften noch roltrappen zijn, en je bloed, zweet en ruggewervels investeert om deze ‘precious cargo’ weer te retourneren. Bij het inchecken de volgende dag melde de baliebeambte ook doodleuk dat deze bagage niet meekon om dat hij twee keer zo zwaar was als de toegestane hoeveelheid, en we als zigeuners alles in de handbagage verstopte en drie lagen kleding droegen over elkaar om alsnog alles mee naar huis te krijgen..

( Marc & the happy family in Parijs )

We kregen nog een klein presentje mee op Charles de Gaulle Airport. Na de voorzichtige pasjes, het zwalken en de niet geheel uitgekiende dronkemansdans die August ons presenteerde, kan hij nu echt zelfstandig lopen en rennen.

Wat mij brengt op Jaanipaev, de Estse nationale feestdag, want die avond eindigde op de intensive care en moeders met krukken. We waren bij vrienden, zoals gewoonlijk ergens in the middle of nowhere. Het feestje kwam maar niet echt van gang, zo vond ik, dus om de feestvreugde te verhogen, zo dacht ik,  jutte ik iedereen op om de trampoline van de buren te jatten. Een joekel van een ding, maar een half uurtje later stond ie bij ons in de tuin. En het was ook reuze gezellig, maar naar mate de avond vorderde en er meer en meer consumpties genuttigd werden, werd het reactievermogen wat minder, de boel wat baldadiger,  sprong ik erbij en brak Kulli haar enkel.

Ze loopt nu inmiddels twee weken op krukken, en ik ben fulltime vader en verpleger als boetedoening. Nog drie weken te gaan. Mijn verjaardag had ik als romantisch weekend voor ons drietjes gepland in Padaste Manor, een luxe design hotel in Muhu, een eilandje van Estland, het Friesland van Estland zogezegd.  Maar in plaats van arm in arm door het natuurschoon te struinen, heb ik twee dagen lang de rolstoel met Kulli en August door het slik en kiezel lopen duwen. Had ook zijn charme.

Padaste Manor is redelijk chique de friemel, en het restaurant had een fantastische akoestiek. Dus na het voorgerecht werd ons vriendelijk verzocht de overige vier gangen in onze suite voort te zetten met ons luidruchtig kind. Hij huilt niet, maar hij wil zo graag communiceren met iedereen.. Had ook wel wat, in onze grand suite aan tafel, en om de haverklap kwamen er serveerstertjes met grote schalen en flessen binnen. De volgende dag kwamen er wat vrienden langs en zijn we gaan barbecueen aan het strand.  Ik heb niet zo’n slecht leven..

Ik zat eraan te denken mijn blog te gaan hernoemen, ik heb het de laatste maanden vrij weinig over Toon in Tallinn, maar August in Tallin allitereerd niet zo lekker, dus we houden het maar op de oude titel.

Immers, ik maak ook vrij weinig mee zonder hem. Mijn mannetje zit inmiddels zo in mijn systeem verwerkt, dat ik niet zo goed weet wat te doen zonder hem. Vorige week was ik voor een paar dagen in het Vaderland voor de verjaardag van mijn neefje en hoewel het heerlijk was om even mijn eigen dingen te doen, zonder georganiseer en geplan, vond ik het toch raar zonder hem.

Stil ook. Ik heb gemerkt dat ik in mezelf begon te praten sinds dat ik in Estland woon, niet alleen omdat ik het beste luister naar mezelf ,  maar ook om maar mijn Nederlands niet kwijt te raken. Met August heb ik het beste excuus en de mensen kijken je niet meer zo vreemd aan als ik nu met mijn vreemde brabbeltaal voorbij loop en August lijk aan te spreken. Hij praat ook gewoon in dezelfde brabbeltaal terug. Ut pruttelt en praat de hele dag. Zijn eerste woordje, of wat wij aannemen dat zijn eerste poging tot woordbouw was, is ‘ äita’ , Ests voor dankjewel. Wat had je anders verwacht, van een zoon van mij?

Külli is voor een paar dagen in Milaan en ik ben dus fulltime aan het vaderen de laatste paar dagen. Dodelijk vermoeiend. Mijn respect gaat uit naar al die single moeders en vaders die de klus in hun eentje moeten klaren. Wat een werk. En dan heb ik er nog maar een.

De dokter zei nog dat hij extreem energiek was, en dat dat waarschijnlijk kwam omdat hij zo licht is in vergelijking met andere babies.  Die komen niet vooruit met al die ballast, maar onze gestroomlijnde  August, met zijn, bijna 9 maanden, is net een klein zelfmoord commando’tje en schiet alle kanten op,  klautert en klimt overal op om zodra hij zijn doel bereikt heeft alles te vernietigen wat hij aantreft. De aanslagen overleeft hij gelukkig, zijn doelwitten zijn voornamelijk stapelss cd’s, kranten en electronische apparatuur, vooral de telefoon is favoriet, maar hij heeft al een ruim assortiment aan gele, paarse en blauwe builen op zijn hoofdje. Alle keurmerk beschermpuntjes op de tafelranden en protectiehoedjes in de stopcontacten zijn voor hem vooral een uitdaging en mogelijke snack in plaats van een belemmering. Als het even stil is en je ziet hem niet, weet ik inmiddels al de strategische punten in het huis waar hij op zijn gemakje de jonge onderzoeker aan het spelen is en experimenteert met balans, momentum of elektriek.

Ik ben natuurlijk apetrots op mijn jong. Natuurlijk is tie sneller en beter dan al die trage Estse babies! Maar het is soms ook een beetje ongemakkelijk als er een vriendinnetje van Kulli met een leeftijdsgenootje langs komt en August min of meer die Michelin mannetjes en vrouwtjes terroriseert. Hij praat met ze en wil dolgraag spelen, maar de meeste, net blij dat ze hun evenwicht bewaren met zitten, deinzen terug en huilen om moeders.

Ik kan en mag niet klagen. Hij eet alles, en veel, huilt nauwelijks, is wat opstandig in de nacht omdat hij liever speelt dan slaapt,  maar ut lacht de hele dag en naar iedereen. Afgelopen vakantie in de Dolomieten, In Italie, waar ik na slechts 3 dagen skieen mijn knie verrekte en daardoor helaas  fulltime babysit was terwijl Külli de rest van de week de bergen kon afsjeesen , heb ik vooral veel doppio espresso’s gedronken op terrasjes terwijl de serveersters met August speelde en ik rustig mijn boek kon lezen. Het is zo een grote flirt, met zo’n grote smile, dat hij iedereen inpalmt en aan het werk zet.

Op de terugweg in het vliegtuig zat ik naast een norse zakenman, die al  wantrouwig en vermoeid keek toen ik met kind naast hem ging zitten, totdat hij zag dat August als een blok in slaap viel bij opstijgen. Na de landing zat ik ontzettend te hannesen met Baby Bjorn en kind. Ik duwde hem, eigenlijk ongevraagd, August in zijn handen zodat ik dat complexe Zweedse apparaar kon aantrekken en toen ik mijn zoon terug wou, zag ik die zelfde norse man in welke taal dan ook, heel geduldig en lief praten, terwijl August terug brabbelde en lachte. Het zullen de hormonen wel zijn, maar ik word heel gelukkig als ik zie dat mijn zoon, zo jong als dat tie is, mensen blij kan maken. Het koste me moeite mijn zoon terug te krijgen, en ik hoop dat die glimlach die de man had,  de hele dag is gebleven.

Over een jaar of zestien zal hij ongetwijfeld meer mensen verdrietig maken, ik schat in, vooral zijn ouders en de meisjes, maar ook dat is maar tijdelijk en hoort er llemaal bij. Voor nu, is het mijn licht en leven en ben ik heel gelukkig en dankbaar dat ik samen met Külli zo iets moois gemaakt heb.

Het is inmiddels half maart. Het schijnt lente te zijn. Ik merk er weinig van, die krokussen en narcissen krijgen het kopje niet overeind, omdat ze iedere dag weer bedolven worden onder een nieuwe witte laag.

Nuja, het is niet ernstig, soms is het slechts stuifsneeuw, soms natte, maar hoe dan ook, er is altijd sneeuw. Continu. Gewoon, de hele dag door. Het wil wel eens dooien,  maar als je ’s ochtends wakker word, mag je weer sneeuwruimen, je blijft voortdurend buiten van plas naar wak springen. . Binnen is het overal bloedheet, buiten is het een troosteloze bende.  Mama wou nog langs komen om met kleine August te komen spelen, maar ze heeft groot gelijk door niet nu maar ergens in de zomer langs te komen.  Hier word je niet vrolijk van.

Ik ben er inmiddels aan gewend, ik kan er wel tegen ( zei hij dapper ), dit is mijn tweede winter. Ik ben inmiddels een veteraan.

Gisteren had ik officieus twee jaar verkering met Kulli ; 17 maart is de dag dat ik hier aankwam in Estland, wegens twist over de officiele datum, laat staan de locatie, dat wij elkaarvoor het eerst gezoend zouden hebben, is deze dag maar aangesteld als verkeringsdatum. Oma en Katri waren geregeld als babysit en wij twee gingen sinds 7 maanden weer eens met zijn tweetjes uit.  We zijn wel vaker de deur uitgeweest, voor etentjes met deze en gene, maar het was nu voor het eerst echt fijn ouderwets een date met enkel ons twee.

Niet echt geevalueerd, meer gerealiseerd hoe mooi, goed en redelijk vlekkeloos alles verloopt. Twee prachtkinderen, prachtplannen voor de toekomst, waaronder een huisje bouwen. Het gaat eigenlijk, laten we eerlijk wezen, boven verwachting goed.

Nu ben ik ook nog eens gestopt met roken. Drie weken al. Dus dan word zo’n bewering van bovenstaande alinea alleen maar heuser. ( of nog ongeloofwaardiger. )  Na carnaval, niet eens echt bewust wegens het vasten, ben ik er mee opgehouden.  Ik besefte ’s ochtendsvroeg na de carnaval, bij mijn ouders aan de koffie, in de smoor van talloze Camels en sjekkies die al voor mij, door mijn pa en de assistentes genuttigd waren, dat we ons eigenlijk vrij en moedwillig aan het vergiftigen zijn. Dat klinkt raar, zeker als je beseft dat ik dat 15 jaar lang heb gedaan, maar ik was het gewaar en echt beu.

Er zijn mensen die voor me hebben gebloed, om mij maar te laten stoppen met roken. Ik bied mijn oprechte excuses aan, aan die jongen aan die nog steeds ’s avonds gillend wakker wordt van een bezweette Danai die met onooglijke gebits beschermer hem de hoek van de ring indwingt.  Ik had Danai beloofd te stoppen met roken als hij zou winnen met zijn Thai boks wedstrijd.  Ik bleek net zo zwak als zijn tegenstander en gooide ook vrij snel de handdoek in de ring.

Ik ben er achter gekomen wat het hele geheim is van stoppen met roken. Gewoon niet roken! Een redelijke Dr. Phil uitspraak zoals mijn zusje zei.  En ik kan het ook niet ingewikkelder maken dan dat.  Ik heb een aangebroken pakje Marlboro in mijn auto liggen en het is geen Tantaluskwelling, zoals verwacht, maar een redelijk geruststellende gedachte, dat indien noodzakelijk ( Kulli oppert regelmatig dat ik er maar een moet opsteken met mijn immer fijne humeur ) ik aan mijn drug kan komen.  But I won’t.

Natuurlijk is niemand geinteresseerd in het weer, noch mijn roken, en kan ik als mooie afsluiting melden dat mijn wonderkind het fantastisch doet. Het eet als een Rukvender, tergt inmiddels zijn ouders door niet meer om 11, maar om 7 uur wakker te worden en wil dan alleen maar spelen. De hele dag door. Het kruipt, alhoewel, het sleept zich als een gewonde soldaat, door heel het huis en waant zichvoortdurend  Christopher Columbus .  Tegen eenieder die in  kleurrijk en pedagogisch speelgoed geinvesteerd heeft: mijn zoon wil slechts electriciteitskabels en afstandsbedieningen eten, kranten verscheuren en met kartonnen dozen jongleren. Wat dat betreft, heb ik soms het idee dat mijn nageslacht nogal op een hamster lijkt. Ware het niet, dat hij vele malen minder haar heeft..

Zoals beloofd, nog wat plaatjes die op mijn camera vastzaten zonder kabeltje. Nog geen twee maanden in het nieuwe jaar en al wat kilometers erop zitten.

Absoluut, het rode plein met de St.Basil cathedraal in Moskou was groots, het Tetyev Museum met enkel Russische kunst was waarlijk fantastisch,  hevig geinspireerd weer thuis gearriveerd, het gezelschap en het eten was heerlijk, ( Oezbekistaans: vooral veel vet).

Skieen in Zwitserland was geweldig, zolang de zwaartekracht met ons is, zijn we een aktief koppel. Bergbeklimmen zie ik Külli en mij voorlopig nog niet doen. Maar als je me vraagt waar ik nu echt van genoten hebt die eerste twee maanden, naast mijn vaike mees en het kneuterige familietje spelen met vrouw en koters, nog naast het feit dat ik lekker volop aan het illustreren ben dankzij of ondanks de crisis, dan was het toch Carnaval in Oudenbosch.

Ik heb ten opzichte van Kulli Carnaval heilig verklaard en gezien de religieuze achtergrond van het hele festijn is dat natuurlijk redelijk aannemelijk. Ik had ze graag meegenomen, om met haar en mijn zoon te pronken, maar dit jaar zat het er niet in. Je kunt zeggen wat je wilt, maar carnaval is toch een redelijke cultuurshock. Als ze er boven de rivier al moeite mee hebben, dan kun je er wel van uitgaan dat ze verhoudingsgewijs in Estland nog moeilijker los komen. Al dat bier en die herrie. En die luchten.. ik pleit voor wetswijziging; vier dagen vrijuit roken in cafe’s met carnaval.  Dat allegaartje van deo, zweet, winden, shoarma, kots en haarlak, geef mij maar zware shag.

Los daarvan, fantastisch feest. En niet geheel onbelangrijk om te vermelden, de triomfantelijke terugkeer van ‘Oedje Wip! Na de blamage van vorig jaar waarin we in een pastelkleurig broodrooster door de straten reden om de Oudenbossche bevolking wat op te warmen, verschenen we nu met ons rijdend Aquarium, met bijbehorende luchtbellenmachine, waarin het publiek enkel betrokken werd doordat we ze met open mond langdurig aanstaarde vanuit onze vissenkom.

Ik als Portugees Oorlogschip, zo dacht ik, want uiteindelijk bleek dat een kwal te zijn, en niet de Duivelsvis die ik voor ogen had. Normaal gesproken zijn die optochten niet zo koud, omdat we immers altijd iets zwaars aan het rond sjouwen zijn, maar als je zo op een kar stil staat te wezen, dan is het vrij fris. Ik zag de zeepbellen voor mijn ogen bevriezen en kapotvallen op de vloer.

Binnenin Tivoli, was het zoals gewoonlijk weer zinderend.  Poepetoown had het ons dit jaar biezonder gemakkelijk gemaakt, door wel zoals altijd mooi, maar ditmaal ongeinspireerd de straten op te trekken. Nadat zij vierde werden, viel ons het brons ten deel.  Een mooi moment, toch wel.

Voor de rest was het een ontzettend mooi feestje. Overal bier gedronken, eitjes gegeten, slap geouwehoerd. Fijn. Tussendoor nog wat illustraties gemaakt en zo nu en dan wat geslapen.

Hoe leuk het ook was, ik miste mijn familietje. Vooral mijn kleine. Bij terugkomst bleek tie ook niet meer zo klein. In mijn afwezigheid kwam er gauw een tand door, kreeg hij een nieuwe beste vriend,  en heeft ut jong leren kruipen. Alhoewel, het is meer tijgeren. Dus volgend jaar moeten ze gewoon allemaal mee..

Morgen is het nationale Arie dag!

Mijn petekind, Arie Berk is genomineerd voor Arie van het jArie.

Een hele prestigieuze prijs voor zo’n klein menneke.

Help hem aan zijn allereerste 15 minutes of fame en stem vandaag nog op Arie Berk via de link:

http://www.ruuddewild.nl/page/ariedag_stemmen

Alvast bedankt!

Toon