2008/2009

Een bewogen jaar 2008, dat wel. En dien ten gevolge ook mooi beeindigd en 2009 energiek begonnen. August is nog geen half jaar oud en hij heeft al meer airmiles dan zijn vader. Zijn eerste nieuw en oudjaar heeft hij gevierd in wederom het vaderland. Zijn opa en oma hebben hun uiterste best gedaan om hem een hele mooie eerste kerst mee te geven. Zo’n kerst waar alleen de sneeuw buiten ontbrak, maar waar binnen de warmte en familie straalde. Mijn kleine gezinnetje, incluis oma waren overgevlogen en hebben een week lang in het gastenverblijf gebivakkeerd, een beetje koud naar hun believen, maar het was dan ook een biezondere winter met -4, in Estland was het warmer..

Kleine August heeft ook zijn laatste dagen gespendeerd als ongelovige, en we hebben na kerst een dubbel doop gehouden, waarbij ik Arie’s petevader en Eefje, August’s petemoeder waren. De doop was tweetalig, vrij gecompliceerd en aan het eind van het ritueel wist niemand meer welk kind van wie was, maar Claude, onze huis-priester heeft mooie liedjes gezongen en er was lekkere taart achteraf met la familia, met dank aan moeder Berk.

Voor we vertrokken had ik ‘ Kokomo’ van the Beach Boys op Kulli’s telefoon geinstalleerd als ringtone en  een kleine reminder van ons grandioze plan om nieuwjaar ergens op de Carribean te vieren, met een leuke betaalbare last-minute, aangezien geheel tegen onze verwachtingen in enkele klanten toch nog hadden betaald. Je moet jezelf zo nu en dan belonen, om te voelen dat het het waard is, niet? Welnu,  we hadden Katri aan het werk gezet om voor ons een leuke vakantie te versieren, maar het beste wat we konden vinden was naast Ghana, met alle daarbij behorende vaccinaties, een tien-daagse cruise, all-inn, die alle Carribische eilanden zou aandoen. Dat klinkt fantastisch, maar we vonden ons net iets te jong, om met alle zestig plussers tien dagen lang te genieten van zon, zee, bingo en Advocaat.

Dus, in het verlengde van onze belofte voor het nieuwe jaar, zijn we vrienden gaan bezoeken die in een of ander vijfsterren superchalet in Zwitserland op ski vakantie waren. Het was fantastisch. Mijn enige echte ski-ervaring was met Danai in de Dolomieten, een kleine tiental jaren geleden waarbij we ons beiden gedwee lieten leiden door mijn Deense vriendinnetje die nadat ze ons de basisprincipes had bijgebracht, zelf besloot het een en ander te breken. Ons warmhoudend met alles wat we konden plunderen uit de doos gevonden voorwerpen in het hotel, trotseerden Danai en ik die blauwe heuvels.. Dit keer waren we well equiped met alles wat Kulli kon kopen in Rosada en wat ik kon lenen van vrienden van mijn ouders. ( waarvoor nogmaals dank ) Mind you, het enige wat we hadden meegenomen naar Nederland waren bikini, strandtas en zonnebrandcreme, omdat we dachten naar Aruba te gaan.

Skieen is net als fietsen, je verleert het niet, en met de strakke begeleiding van Taaniel en Sofia hebben we de gletsjers van Nendaz veroverd.  We waren te gast bij twee Russische families met kinderen, en in tegenstelling tot wat je zou denken, hebben we niet veel Vodka, maar juist veel Tequila gedronken. Het was waarlijk fantastisch. August heeft er niet al te veel van meegemaakt en voornamenlijk heerlijk geslapen in de frisse berglucht, waar iedereen wel op hem wou babysitten.  Het chalet was vijfsterren, met kok, het weer was fantastisch, het gezelschap ontzettend gezellig, ik heb samen met Kulli echt genoten.  Daarnaast beide families ook op goede ideeen gebracht, want iedereen was zo dolverliefd op wunderkind August, dat ze allen overwogen om aan gezinsuitbreiding te denken.

Helaas heb ik mijn kabeltje op de Drie Weikes laten liggen en kan ik op dit moment geen foto’s van onze capriolen op de berg of idyllische kerstimpressies meegeven.

Dus, als alternatief, August’s eerste kennismaking met Sinterklaas te Tallinn. De Nederlandse Bussinessclub had de goedheiligman uitgenodigd op zes december, na zijn werkzaamheden in Nederland en gelukkig had hij tijd voor die omweg en ging hij niet aan dit landje en ons huisje voorbij.

En een kiekje van August in zijn wiegje, die toch wel duidelijk te klein voor hem word. Die gierende hormonen van me, ik word er toch wel heel erg week van. Morgen ga ik zijn nieuwe bedje installeren en de wieg mag zolang in de bergruimte totdat project Simone/ Simon gelanceerd wordt.

August does Egypt

Maximus in Minimis IV

Storm in Tallinn

Ik geloof dat zowat al mijn berichten beginnen met een welgemeend excuus voor het feit dat ik zolang niets geschreven heb.

En ook deze keer wordt het niet origineler dan dat.  Behalve dan, dat ik mijns inziens dit keer met een redelijk aannemelijke reden kom. De afgelopen veertien dagen was ik in eenzame isolatie ingesneeuwd. Nuja, niet zozeer eenzaam, ik zat in Ellistvere, het countryhouse van Külli alwaar ik een oude belofte gestand deed en alle muren van de nieuwgebouwde tweede verdieping zou gaan pleisteren. Mensen die mij beter kennen, weten dat het helemaal geen goed idee is om mij langdurig te laten doe het zelven. Een lamp verwisselen doe ik zo, draai ik mijn hand niet voor om, maar bij alles wat langer of intensiever is dan dat, verlies ik heel vaak gedurende het proces allereerst verscheidene onderdelen, daarna materiaal, daarmee mijn geduld, zelfbeheersing, en uiteindelijk mijn zin, om zodoende het ganse project maar af te schrijven, op een to-do lijstje te zetten en op te schuiven voor onbepaalde tijd. Dus had Külli Avo voor mij gevonden, een bejaard Ests mannetje, met ontzettende ervaring, die mij de kneepjes van het vak zou leren, en haar moeder uitgeleend voor het behartigen van de inwendige mens tijdens dit project.

Uiteraard sprak Avo noch Engels, noch Duits, zodat ik fijn mijn Ests kon oefenen die week. Nu is het gelukkig allemaal niet zo ingewikkeld.  De muren moesten allereerst bekleed worden met een rieten mat, en daarna volgesmeerd worden met cement. De rieten matten zijn bedoeld voor natuurlijke isolatie op volstrekt ecologische wijze voor bewoner en ter frustratie van de metselaar. Wat een klotewerk. ‘Räske töö’ zoals de Esten dat iets beleefder uitdrukken: zwaar werk.  En Avo, mijn leermeester, mijn sensei.. die liet blijken hoe professioneel hij was in de bouw, door inderdaad steeds meer en langer uitvoeriger koffie te drinken en sigaretjes te roken.  Na een paar dagen werd het haast ruzie, omdat en ik gek werd van dat idiote kanaal met experimentele Estse gregoriaanse gezang op de radio wat hij zo graag horen wilde en omdat hij letterlijk om de vijf minuten ging zitten voor een rookpauze. Als fervente roker zijnde vond ik het prima in het begin, maar ik voorzag dat ik hier zou moeten overwinteren eer het klaar was, de snelheid waarmee hij werkte..

En die vrees werd bijna waarheid.. Met Avo had ik het zo bijgelegd, met tegenzin ging de radio op een ander kanaal, en werden de werkdagen voor mijn part in ieder geval stukken dragelijker. Neen, het probleem was, dat het echt opeens winter werd! Een gigantische sneeuwstorm trok over Estland, en Ellistvere, lekker in het binnenland werd redelijk geteisterd.

Het begon leuk, een nachtje vorst, een dagje sneeuw, maar op een ochtend word je wakker en is de pomp stukbevroren. Dan moet je de put openbreken en letterlijk emmertjes water halen, wat in het begin reuze romantisch is ( zover ik al in de stemming was voor romantiek ) maar na twee dagen gewoonweg frustrerend wordt. Ik was me niet bewust, hoe vaak je achteloos de kraan opengooit om wat te wassen of te spoelen, totdat je heel spaarzaam je tandenborstel gaat uitspoelen in een kopje, omdat je het verdomt om jezelf weer helemaal in te pakken, muts, handschoenen, bril en al, om naar de put 10 meter verderop te lopen in die ijzige wind.

Kulli was inmiddels gekomen met August, in haar super Lexus viel die sneeuwstorm reuze mee zei ze, maar we wisten nog niet dat het nog erger zou woprden

Ik was dolblij dat Külli kwam. ’s Avonds bracht ik Avo meestal rond 7en naar huis en Külli’s moeder ging na de thee om 8 uur naar bed.  Alhoewel ik de laptop bij had ( neen, uiteraard geen internet bereik ) en mijn computerspelletje ‘ Medieval II’ , zodat ik in de avonden Europa kon veroveren word je soms stiekem toch een beetje gek, ondanks dat je weet dat het je eigen schuld is omdat je de taal niet goed genoeg beheerst,  dat je meer dan een week lang met geen mens face to face een fatsoenlijk gesprek kunt voeren dat dieper gaat dan het weer, het eten of het cement.

Ik denk dat Külli binnenkwam en de serieuze storm begon. In de avonduren had ik de oude Noorse slee opgeknapt die op de hooizolder lag. Hij deed het biezonder goed en de volgende ochtend toen Moeder Natuur Estland op zijn mooist had gemaakt, en de wegen zo spekglad dat ik met mijn Berlingo zonder winterbanden op weg naar Avo’s huis in de greppel schoof, hebben we, nadat vriendelijke omstanders mij uit diezelfde greppel trokken, een vrije dag ingelast, gespeeld en gesleed.

August, staat ernstig ingepakt in Katri’s oude babywagen op de achtergrond.

De dag daarna was het niet koud of irritant meer om naar buiten te gaan, het was schier onmogelijk. De momenten dat je overweegt om je tandenborstel uit te spoelen in de wc pot omdat nog geen wilde paarden je naar buiten gaan sleuren zijn de momenten dat je beseft dat de natuur je heel nietig maakt en innig laat verlangen naar stromend, warm water met lavendel of limoengeur.

Als de wind viel, was het wel doenbaar buiten, de kou was niet zo ernstig. Maar hoe goed ingepakt je ook bent, na verloop van tijd, dringt de nattigheid binnen en bevriezen je vingers en tenen, en wens je niets anders dan warme chocolademelk en een stoof onder je voeten. De dag daarvoor lag August, land’s eer, land’s wijs nog buiten in de sneeuwstorm zijn middagdutje te doen, nu werd daarvoor een uitzondering gemaakt. Al was het maar omdat dat we de wagen niet buiten konden krijgen.

We moesten dag na dag uitstellen om naar huis te gaan. Er werd al niets meer gepleisterd omdat Avo, slechts 6 km verderop al onbereikbaar was en de muren te koud waren om op te werken. Er was niets meer in huis, we hadden vlees omdat Külli’s moeder die week zojuist een heel varken geslacht had, een kelder vol met eten uit de moestuin, ingeblikt tot zomer 2020, maar geen bier en geen sigaretten meer.. Ik had het biezonder zwaar. En op een avond, besloot ook de electriciteit het te begeven.. Had ik al gezegd hoezeer je stromend watrer ging waarderen als je het niet meer had?

Uiteindelijk na een hele ochtend sneeuwschuiven, scheppen en bellen, om ons door een plaatselijk boertje uit de misere te laten trekken, zijn we met een slakkengang van 10 km per uur naar huis gereden.  Mijn auto zal een kleine winterslaap aldaar moeten maken, misschien zie ik haar pas weer in de lente.. De tocht naar huis was vreselijk spannend. Constant in Hyperspace, door de sneeuw die met vreselijke vlagen de ruiten teisterde en zicht onmogelijk maakte. De bijna tweehonderd kilometer lange tocht naar huis was een hellerit van bijna vijf uur lang, waarin Külli, August, Oma, de kat, alle bagage en 150 kilo versgeslacht varkensvlees in 1 auto zich liet glijen met 10 kilomete per uur van de ene volgesneeuwde bocht naar de andere over eenzame wegen. ( Omdat geen enkel ander zinnig denkend mens die avond op de wegen verscheen )

Uiteraard alles overleefd, en hoe dichter we bij Tallinn kwamen hoe leefbaarder en beter berijdbaar alles werd.  Een paar dagen later was alles gesmolten. Kleine vieze donkere hoopjes aan de wegkant herrinderen nog aan de sneeuw, maar de Esten bereiden zich nu voor op de echte winter die komen gaat..

Volgende keer over mijn moeder, de globetrotter, die hiervoor een weekje langs is geweest om haar kleinkind te bewonderen, zich heeft laten insmeren door wildvreemde Russische dames, een boel werk heeft verzet ( waarvoor nogmaal dank! ) en heeft gebabysit met Katri, zodat ik en Külli voor de eerste keer in vier maanden zonder kinderzorgen met zijn tweetjes konden stappen ( waarvoor ook grote dank! )

August Johan

Met dank aan Marieke..

Maximus in Minimis III

Maximus in minimis III

The Boy Wonder

D. Fuengshunut

Het is een gezegend jong, met twee mooie babyborrels, in moeder en vaderland. In Estland drinken ze op iedere vinger, in Nederland slechts 2 borrels op het ‘ scheel’ , maar August moet wel gouden handjes en arendsogen krijgen, zo vaak als dat er op hem geproost is.

In Tallinn stond het huis vol met wandelwagens. Het zat in de lucht blijkbaar en vier andere vriendinnen van Kulli hebben ook zo omtrent deze tijd allemaal hun dochters gekregen. August heeft het voor het uitzoeken over een paar jaar. Het was een mooi feestje, familie, vrienden, volle bak en ik vermaakte me vooral op het balkon alwaar ik mijn gasten cognac schonk en ze van sigaren voorzag. Ik had ook wat vriendjes en vriendinnetjes uitgenodigd en uiteraard bleven die het langste hangen. Het feestje begon om vier uur, moedertijd. Rond een uurtje of tien, was de cake, de cognac en het bier op, en werd er aanspraak gedaan op die exotische flessen die je cadeau krijgt en iedereen wel heeft staan, maar nooit helemaal opgedronken worden. ( waardoor je gaat twijfelen over de houdbaarheid, wat op zich wel vreemd is met alcohol ) Ik had het inmiddels ook wel een beetje gehad en ben met moeder en zoon de badkamer ingegaan voor zijn badje, en verzocht iedereen vertrokken te zijn voordat wij klaar waren. Wat wonderwel gebeurde..

Ik heb me ongelooflijk druk gemaakt over de reis naar het vaderland. Ik had ontzettend veel zin om te gaan. Het was immers alweer twee volle maanden geleden dat ik mijn familie had gezien, ( zoals eerder wel eens gezegd, ik krijg de tijd niet voor heimwee ) maar maakte me stiekem wel een beetje druk over hoe mijn nageslacht het in het vliegtuig zou doen. Ik begon al te zweten bij het idee van warme, overvolle vluchten, poepluiers, volle kotszakjes, gekrijs en geween. Welnu, de vluchten naar en Tallinn zijn meestal niet overvol, dus dat warme en zweterige viel gelukkig reuze mee. En dit is niet de plaats, maar ik wil toch mijn allergrootste complimenten uitspreken voor de dames van de KLM. Wat een zorgzaamheid en liefde. Zodra je binnenkomt met zo’n autozitje met kind wordt een koud begrip als service, opeens hartverwarmend en werkelijk. Die glimlach rond de mond word echt, en je wordt verdorie beter bediend dan Eerste klas. Maar wellicht heeft dat ook te maken met het feit dat we zo een ontzettend mooi en lief kind hebben. Hij heeft met opstijgen en dalen de borst gekregen, een beetje gemopperd en voor de rest als een engel geslapen. Op de terugweg, hetzelfde verhaal, met hulp van de G-krachten werd het darmkanaal van hem wel eventjes geleegd en was een verschoning noodzakelijk, maar voor de rest, niets anders dan lof voor de KLM en trots op mijn kind.

In Oudenbosch stond de tent en tap van Marieke’s en Harald’s verloving al klaar. Het zag er een beetje pretentieus uit voor een babyshower, met twee van die gigantische tenten in de tuin, maar het werd gezellig druk en zalig weer.  Zoals altijd met feestjes, jammer dat ik niet iedereen gesproken had en aandacht kon geven, zoals ik wel zou willen, maar ook wel eens fijn om mijn weekendjes Nederland niet door het hele land met de auto hoeven te krossen, en dat iedereen maar eens naar mij komt. We hadden aangegeven geen cadeautjes te willen, we hebben van alles inmiddels minimaal twintig, en we mogen maar veertig kilo per persoon terug op het vliegtuig, dus heeft mijn zusje het August Fonds geopend, ( RABO 3178.142.924, t.a.v M.L Vugts, Amsterdam, voor alle financiele bijdrages ), ten behoeve van zijn toekomstige cultuur en studiereizen naar het vaderland. Desalniettemin, toch heel veel leuke en lieve cadeautjes gekregen, waaronder bovenstaand schilderij van Danai. Mijn cognac kon ik haast aan niemand verslijten, noch de sigaren, want er was volop bier. Het werd op dit feestje dus ook ietsje later dan in Estland. Ik kreeg het volk hier minder makkelijk weg, als ik dat al gewild had.

Met Marieke en Harald’s verloving, de eerstvolgende dag, stond ik samen met Danai in de keuken ontzettend te koken en uit te serveren. Het was een wereldbuffet met verschillende gerechten uit India, Sierra Leone en Somalie: Het leek een beetje op een van onze laatste exposities, ware het niet dat die iets Aziatischer georienteerd was, de pittige kipsateh ontbrak en er hier gretiger aftrek was dan in Antwerpen. Ook een mooi feestje. Al bij al, alleen maar mooie feestjes.

August zelf: pruttelt, praat, slaapt, speelt en drinkt de hele dag en nacht. Net zijn vader. Hij doet het uitstekend, groeit gestaag en is zelden problematisch. Hij is vooral ontzettend leuk. En had ik al gezegd dat ie zo knap en lief was, of val ik al in herhalingen? Ik heb mijn atelier afgezegd en heb een hoekje verworven in Kulli’s kantoor zodat ik daar kan werken en we beiden de verantwoordelijkheid dragen over ut jong. Hij slaapt buiten met de babyfoon aan, naar oud Ests gebruik en heeft inmiddels zijn slaap patroon ook wat aangepast zodat we s’middags wat uurtjes gegund zijn om door te werken. Hij krijgt nu de borst en fles, dus gisteren heb ik Kulli het huis uitgejaagd om ook eens wat leuks te gaan doen met haar vriendinnen. De hele dag gevaderd, en het beviel mij werkelijk waar uitstekend, Je doet wel niet zo heel veel, produktiviteit is minimaal, maar ik investeer in de toekomst..  Ik zie het helemaal zitten, illustrerende huisvader.. Alles klopt, alleen dat huis nog..

Words seem inadequate Part II

MaximusinminimisII

Een kleine indruk

Slechts om een kleine indruk te geven hoezeer mijn leven veranderd is..

Nog geen maand geleden was ik op de bruiloft van Gabriel, mijn drinkebroeder te Tallinn, alwaar ik met Katri en haar hoogzwangere moeder als ware we Assepoester, bang om in een pompoen terug te rijden, om 5 voor twaalf vertrokken. Nu met onze August, ruim drie weken oud , zei een met trots vervulde vader, zijn we om elf uur de eerste gasten die vertrekken op het feestje van Reigo, een van mijn zeldzame Estse vrienden, omdat nu moeder en beide kinderen het geschoten hadden. Ik krijg bijna de indruk dat we altijd precies gaan als ik het net naar mijn zin begin te krijgen, want de Estse feestjes komen namenlijk nogal langzaam op gang. Ach ja, het had wel wat, terwijl wij aten schreeuwde August vanuit de kinderwagen ons toe dat hij ook honger had. Ons een weg banend door de Bugaboos en Maxicosies met onze Inglesina ( liefdevol de Julio genoemd ) op zoek naar een rustig plaatsje voor moeder en kind. Dus terwijl ik mijn zoon en moederlief naar de auto bracht zag ik in het schemerdonker dat er meerdere moeders hun heil buiten hadden gezocht, en met kinderen in de auto zaten die gevoed werden. The parties, they are-a changing.. Ik voelde me ontzettend dertig plus. Gelukkig moest ik nog een half-dronken, half-epileptische vrouw naar buiten slepen die zich had opgesloten in het toilet, zodat ik voor mijn gevoel toch nog op een spannend feestje was geweest.

En gelukkig was Katri er, en kon ik nog wat dansjes wagen met Kulli op de dansvloer, terwijl zij haar broertje bezighield in de zaal naast het feestgedruis. Toch wel fijn, om weer te dansen zonder die buik ertussen. Enerzijds is er reden tot treurnis en denk ik met weemoed terug aan de laatste feestjes waar Kulli en ik heen zijn geweest en waar we meestal elkaar naar huis moesten sleuren in dronkemansgelagen en dansten totdat het personeel ons vriendelijk verzocht te gaan omdat ze graag de vloer wouden soppen. Anderzijds is het ook mooi dat er een geheel nieuw hoofdstuk is aangebroken en het volwassen avontuur van een nieuw, ander leven met serieuze verantwoordelijkheden is aangebroken… Even kijken, meen ik dat?

Tot nu toe heb ik, hebben we, geen reden tot klagen. Ut jong slaapt buitengewoon goed, maar heeft net als vader zijn buien waarin hij zeer tot vreselijk vervelend is. Heeft vooral te maken met honger of gebrek aan aandacht.  Gister zijn we kiekjes wezen maken voor zijn Nederlandse paspoort en hij was biezonder onhebbelijk. Na een drama van drie kwartier, wat altijd uren lijkt te zijn, kom je aan bij de ambassade waarin we een keurige folder krijgen met alle eisen die ze verlangen bij een pasfoto bij een reisdocument. Het zullen ongetwijfeld kinderloze ambtenaren zijn die dit soort restricties verzinnen, anders komen ze niet tot die waanzin. Iedere ouder is blij als het kind stil zit, laat staan dat driekwart van het gezicht in beeld is, en het niet zichtbaar ondersteund word.. August krijg je niet scherp, zo klein als tie is, ongelooflijk hoe beweeglijk als dat het ventje is. Maar goed, het drama mag op herhaling, foto’s voldoen uiteraard niet..

Ik ben reuze trots op mijn mannetje. Maar Kulli laat zich gek maken door haar vriendinnen die ook net zijn bevallen en opscheppen over twee en een halve kilo en 9cm groei in een week. Naar mijn idee heb je dan buiten weten om een olifantenjong gebaard, maar Kulli ziet het als concurrentie. Gezien het uitgangsmateriaal wordt het geen gigant, noch een wiskundig genie, maar een heel mooi, pienter mannetje, een praktische poeet, zoiets. Of wellicht om zijn ontwerpouders te steunen wordt ie stiekem toch goed met cijfers, om pensioen en belastingen op latere leeftijd te regelen. Children are our future, nietwaar?

Het wordt in ieder geval een goede luisteraar, want in tegenstelling tot zijn moeder die na verloop van tijd opgeeft, blijven zijn oogjes wijd open en is hij stil en blijft hij intens kijken als ik vertel. Dat gaat ongetwijfeld binnenkort ophouden als hij doorheeft wat voor onzin zijn vader verkoopt, maar zoalang het duurt geniet ik ervan.

NB Overigens, voor de niet zo doorgewinterde computeraars, als je dubbelklikt op het sjapiter ‘ Words seem inadequate’ ( thank you Dani ) zijn er de foto’s van de eerste drie weken August. Probeer anders:

http://picasaweb.google.com/toonvugts/MaximusInMinimis

Begin August (us)

August is al bijna twee weken oud, en slechts nu vind ik pas tijd en wat rust om te schrijven. Nuja rust, was ik niet eerder zo fier over hoe geweldig het was dat ut jong slechts nu en dan bij honger zijn ongemak liet blijken, inmiddels is dat anders. Zijn volume is vertienvoudigt, als is zijn honger. Maar goddank ook zijn slaap. Hij heeft dezelfde behoefte als zijn ouders om indien mogelijk uit te slapen, dus in tegenstelling tot waar eenieder ons voor waarschuwde slapen we prima, meer dan voorheen eigenlijk.

Waarschijnlijk zijn we naar Nederlandse begrippen, de meest slecht voorbereide toekomstige vader en moeder ooit. Tenminste zo’n idee kreeg ik toen ons moeder door onze spullen struinde. Waar waren de rompertjes, en was er al bedlinnen? Bij het prompt daaropvolgende bezoek aan de baby-planet met haar moest ik ook bekennen dat ik ook geen idee had waar ze het allemaal over had. Een wieg en een wagen, wat meer wil dat kind dan? We hadden vooral veel kleren, genoeg om de gebroeders Berk alledrie tot hun vijfde te voorzien van zomer en winter outfit.

De bevalling zelf, zonder in al teveel details te treden, was, zoals Külli het betaamd, stijlvol. En dan wat mijn aandeel betreft, te laat. Onze August was de 26e juli uitgerekend en hij arriveerde pas de 29e. Ondanks alle verwoede pogingen van moederlief om de natuur een handje te helpen, met regelmatige bezoeken bij accupunturist, om alles precies op tijd geregeld te krijgen, bleef tie mooi zitten waar tie zat. Wat mij betreft een goed begin voor mijn zoon, om zich niet door allerlei externe factoren te laten manipuleren en gewoon op eigen plan door te koersen.

Moeders werd er alleen erg sjaggerijnig van, en toen het water uiteindelijk, beschaafd en bescheiden, buiten op het terras van een Georgisch restaurant, brak, ( waardoor we haast besloten hem dan maar George te noemen, omdat we nog steeds niet zeker waren van de naam ) besloot ze te stoppen met werken en maar eens naar huis te gaan om het een en ander af te wachten. Zo ’s avonds laat rond twaalven richting ziekenhuis gegaan. De kraamafdeling was waarlijk een spookhuis. Een lange gang waar alleen de nachtzuster een lampje aanhad. Het was een behoorlijk warme nacht, de deuren stonden open voor een vlaagje tocht, griezelige streepjes licht op het linoleum en uit al diezelfde deuren klonk geschreeuw. Hoge kreten, lange kreten, oerkreten en een vriendin in de hand die daar Pavloviaans op reageert. Om 02:40, volgens de gynaceoloog en 02:30, volgens de vroedvrouw, die overduidelijk hun klokken niet scherpgesteld hadden, kwam er een wonderlijk, klein, blauw schepsel ter aarde. Al die vakliteratuur die ik erop heb nageslagen, hebben het dan over het mooiste moment van je leven, en daar had ik ook op gehoopt, ik was er helemaal klaar voor, maar ik was vooral heel erg blij dat ze het beiden hadden overleefd. Vooral ik had doodsangsten doorstaan.

Recht nadat ik de placenta doorknipte, snelde er dan een stuk of vier assistentes binnen die het kind uit de armen rukken, meetorsen naar een andere ruimte en je achterblijft met een half comateuze vriendin en een placenta die zich opdringerig aandient. Bij terugkomst, wordt er een, ingewikkeld als een tortilla, kind in je handen aangeboden en ga je er maar ter goedertrouw van uit dat het de jouwe is.

Normaliter zou ik bij Külli gebleven zijn en de nacht op de familyroom samen hebben geslapen, maar omdat er die avond nog negen andere kleine Estjes geboren werden, waren de familyrooms bezet. Wel raar, om je vriendin achter te laten met ons kind, voelde niet helemaal goed, maar op de stoel mocht ik niet en vrouwen moeten standaard minimaal een dag in het ziekenhuis blijven naar goed Ests gebruik. Het was pas een uur of vijf, half zes toen ik het ziekenhuis verliet en ik heb voor het huis op het strand, in een wat roezige bui, samen met wat zoenende koppeltjes en strandjutters, genoten van de opkomende zon en een welverdiend sigaretje en biertje, dacht ik zo.

Tot zover mijn vaderlijke verantwoordelijkheden, want mijn ouders waren s’ ochtendsvroeg bij het krieken van de dag al in het ziekenhuis, terwijl ik nog in bed lag te ronken. Zelden zo moe geweest. Toen de hele happy family dan ’s middags bij elkaar was en ik en mijn dames juist daarvoor op het ziekenhuisbed de knoop doorhakte betreffende de naam ( wat met nogal wat gemengde gevoelens gepaard ging bij zuslief omdat zij het er helemaal niet mee eens was ) kon ik vol trots kleine August Johan Vugts aan opa en oma Vugts presenteren. Hij is vernoemd naar Külli’s opa aan vaders kant en heeft als tweede naam Johan meegekregen zoals ik van mijn vaders vader. Twee A.J. Vugts-en in huis dus, dat wordt nog lastig met de post.

Daarna is alles in sneltrein vaart gegaan, hoewel ik het idee heb dat mijn leven op dit moment zelden zo traag is gegaan. De wagens volgeladen en richting Ellistvere gereden, waar we nu nog steeds bivakeren. Mijn vader en moeder zagen er erg naar uit om nu eindelijk eens het Holiday House te zien waar ik altijd zo vol lof over was. Oh nee, dat is Külli. Ik heb het altijd over die verloren bouwval in groot muskietenland. Welnu, de muskieten zijn er nog steeds en worden naar mijn mening ieder jaar talrijker en gevaarlijker, maar die bouwval is absoluut een klein paleisje geworden. Nog niet helemaal af, de bovenverdieping mist wat ramen en doet wat Mormoons aan, nu alles nog in hout is, maar de benedenverdieping is redelijk bewoonbaar en heeft sinds kort een toilet, zodat we niet meer naar buiten hoeven voor de hudo.

Samen met ons vader en moeder, die ik sinds kort officieel opa en oma mag noemen, wat heel warm aandoet, wat aangepruld te Ellistvere. Met opa een nieuwe steiger gebouwd, omdat de oude, gebouwd door Külli’s vader, zijn beste tijd had gehad. Twee steigers, gebroederlijk naast elkaar, gemaakt door beide opa’s van kleine August. Ik heb het hart nog niet gehad om die vermolmde ouwe troep van opa Salum af te breken. Het staat best zo.

Oma Vugts had gehoopt op een boel was en strijkwerk, maar dat viel allemaal reuze mee. Gelukkig was er een moestuin die om aandacht vroeg en heeft ze in de mooie zonnige dagen, die er zijn geweest, kunnen ploeteren in de tuin. In de regen, zoals nu, is het een iets ander verhaal, dan is het vooral lezen, eten en slapen. Een beetje terug-naar-de-moederschoot-gevoel..

Words seem inadequate..

Maximus in minimis